w 4 szybach

Nano-rafka: Budowa pokrywy DIY

2010-11-26T00:33:00.000-08:00

Dzisiaj przedstawiam efekt moich wątpliwych zdolności manualnych :) Wszystkie zdjęcia niestety robione komórką :( musicie mi wybaczyć, ale nie mam obecnie nic lepszego. Normalnie przydałby się jakiś sponsor na sprzęt fotograficzny :D

Do wykonania pokrywy użyłem białego spienionego PCV 3mm. Mogłem sobie pozwolić na małą grubość tego materiału, bo pokrywa miała być malutka, więc tym samym odporna na wygięcia spowodowane ciężarem oświetlenia. Do pomocy kupiłem sobie plastikowy kątownik, do klejenia zwykły klej cyjano-akrylowy (typu kropelka) a do cięcia zaopatrzyłem się w nożyk do tapet.

Najpierw wyciąłem i skleiłem niewielką obudowę do oświetlenia. Wymyśliłem sobie, że będzie to "lampa" mniejsza od akwarium, duża na tyle, by pomieścić power-compacty i która będzie "wisiała" nad akwarium. Wymiary to 30x20x5cm (akwarium ma 40x25x25). Mam cichą nadzieję, że dzięki temu, że akwarium będzie częściowo odkryte, uniknę problemów z wysoką temperaturą spowodowaną nagrzewaniem się świetlówek. Oczywiście coś za coś - pewnie będę musiał pomyśleć o automatycznej dolewce odparowanej wody.

Tak wygląda z zewnątrz. Części sam docinałem nożykiem i muszę ostrzec, że ciężko zrobić to idealnie równo. A żeby wyglądało na prawdę fajnie, to jednak musi być równiuteńko.

A tak od środka. Widać tutaj do czego przydał się plastikowy kątowniczek.

Następnie przyszedł czas na zamontowanie w pokrywie oświetlenia. Jak widać na słabym zdjęciu poniżej, do uruchomienia świetlówek użyłem dwóch różnych stateczników. Do uruchomienia świetlówki kompaktowej 11w o trzonku g23 użyłem konwencjonalnego (ciężkiego) statecznika 13W, ponieważ ten typ świetlówek ma już starter wbudowany, więc jest to jedyna opcja. Z kolei do świetlówki aktynicznej 18w o trzonku 2g11 postanowiłem przyciąć koszty i użyłem statecznika ze zużytej zwykłej świetlówki (żarówki) kompaktowej o trzonku e14 o mocy 18w. Do tego przydała się lutownica :) Dla zainteresowanych jak to zrobić, polecam ten świetny artykuł.

Zacząłem się też zastanawiać (rychło w czas!) jak tą pokrywę w ogóle zamontować nad akwarium. Rozważałem różne sposobny od linek z sufitu :) przez różne nóżki i uchwyty. Zostało mi jeszcze sporo pcv więc pomyślałem sobie, że może spróbuję zasłonić nim filtr kaskadowy i taką obudowę połączę od razu z lampą. Chodziło mi już to wcześniej po głowie, dlatego też zostawiłem tylną stronę lampy odkrytą, co widać na poprzednich zdjęciach. Z wycinaniem i klejeniem tego ustrojstwa była masa zabawy, zajęło mi to praktycznie cały weekend. Efekt końcowy niestety jest słabo zadowalający. Ilość plastiku przytłacza nieco to małe akwarium - optycznie jest więcej plastiku niż szkła, a równość krawędzi i łączeń płytek pozostawia wiele do życzenia. No ale cóż, tyle się napracowałem, że na razie musi tak pozostać :) W przyszłości pewnie pomyślę nad wymianą lampy na coś gotowego. Może spróbuję jeszcze okleić pcv jakąś okleiną co nieco zamaskuje krawędzie.

Poniżej próba oświetlenia. Najpierw biała świetlówka.

Następnie aktynika.

I połączenie 10000K + aktynika. W następnym etapie muszę przykleić tło na tylną ścianę akwarium (planuję czarne) i wykleić czymś pokrywę od środka, bo przez cienkie pcv prześwituje światło.

A tu próba z wodą, na razie słodką :)

Do następnego :)

Nano-rafka: Co już mam.

2010-11-24T06:29:00.000-08:00

Korzystając z kategorii jakie stworzyłem w poprzednim wpisie ("Co potrzebne na start"), dzisiaj opiszę jakie sprzęty udało mi się już uzbierać na tę chwilę, jak również co jeszcze planuję zakupić.

1. Akwarium
Mam już akwarium! Wymiary to 40x25x25 czyli standardowe 25 litrów. Długo zastanawiałem się nad wymiarami akwarium. Głównie właśnie przez te wymiary nie kupiłem kostki Nano-Reef Aquaela (i przez czarny silikon). Moim zdaniem powierzchnia dna 30x30 daje o wiele mniejsze możliwości aranżacji, niż wymiary mojego akwarium, mimo, że aquaelowski zestaw jest o 6 litrów pojemniejszy. Choć dopiero gdy kupię skałę okaże się, czy w przypadku tak małych akwariów w ogóle można operować terminem "aranżacja"... Teraz trochę o szkle. Idąc za radami jakie można znaleźć na forach akwarystycznych moje jest zrobione ze zwykłego szkła float, bo podobno przy cienkich szybach (moje mają 4mm), nie ma sensu inwestować w szkło o większej przejrzystości jakim jest opti-white. No cóż, może sama przejrzystość szyby przy tej grubości zapewne nie jest dostrzegalna, to jednak same łączenia szyb są wyraźnie zielonkawe, czego chyba nie byłoby przy szkle OW. Dodam, że na zamówiłem sobie akwarium klejone przezroczystym silikonem, bo takie są moim zdaniem estetyczniejsze. Może przy czarnym silikonie zielone krawędzie szkła nie byłyby widoczne i wtedy rzeczywiście w opti nie było by sensu wkładać kasy. Na szczęście okazuje się, że przy włączonym niebieskim morskim świetle, kolor krawędzi przestaje już być widoczny :) Jestem też ciekaw, czy sprawdzi się (oby nie) legenda o tym, jakoby pod przezroczyste krawędzie po czasie miały przedostawać się glony. Podsumowując, jestem zadowolony z wyboru, tym bardziej, że koszta takiego zbiorniczka są znikome.

2 i 3. Filtracja i cyrkulacja

Tu zerżnąłem ostro z rafki Aquaela :) Filtr kaskadowy FZN3 wydaje mi się być dobrym rozwiązaniem - to przecież przepływ 1200 litrów wody na godzinę. Niestety ograniczona jest regulacja kierunku prądu wody, więc zapewne będę zmuszony rozmieszczać koralowce do cyrkulacji, a nie cyrkulację do koralowców jak powinno mieć to miejsce. Mimo to, jestem dobrej myśli, bo dzięki temu filtrowi mam za jednym zamachem dosyć pokaźny panel, w którym mogę pochować trochę gratów (typu grzałka), które normalnie musiałyby być w akwarium na widoku i zabierać cenne cm3. Niestety trochę dałem ciała, bo tnąc koszty, kupiłem używkę i niestety nieco głośno chodzi:/ mam jednak naiwną nadzieję, że z czasem się dotrze... Jeśli chodzi o filtrację, to mam zamiar oprzeć ją jedynie na żywej skale, ewentualnie włożę jakiś wspomagacz w formie absorberów NO3 i PO4, jakie są dostępne na rynku, ale to tylko w razie wyraźnych problemów. Wychodzę z założenia, że początkujące morszczaki będący zwykle nadzianymi i niecierpliwymi osobnikami, którzy chcą mieć szybko w salonie piękne akwarium, jakie widzieli gdzieś tam (przepraszam za ten stereotyp, ale tak właśnie jest :P), są krojeni z kasy na każdym kroku i naciągani na różne magiczne gadżety, które mają błyskawicznie zmienić ich zbiornik w piękną rafę. Uważam jednak, że stosowanie takich wspomagaczy jest za każdym razem ingerencją w stabilizujący się samoczynnie i powoli mini-ekosystem i mimo, że pozornie i krótkotrwale pomagają, to prędzej czy później odbije się to zbiorniczkowi przysłowiową czkawką :) Taka jest moja teoria, ale czy prawdziwa - sprawdzę na sobie.

4. Oświetlenie.

1 x Świetlówka kompaktowa Narva 18W/Blue2 2G11 (niebieska - aktyniczna)
1 x Świetlówka kompaktowa Narva 11W/860 G23 (biała - 10000K)
Do tego potrzebne akcesoria czyli stateczniki, oprawki i odbłyśniki.

Po odpaleniu okazało się, że jest to bardzo dużo światła jak na takie małe akwarium, ale to tylko w moim ludzkim odczuciu :) Zobaczymy, czy moje zdanie podzielą przyszli mieszkańcy akwarium.

Do zakupu oświetlenia polecam sklep http://www.aqva-light.pl, na prawdę nie wiem co polscy akwaryści zrobiliby bez niego. Po poszukiwaniach odpowiedniego światła do mojego akwarium stwierdzam, że wybór na rynku jest tragiczny. Wybór oświetlenia to była istna męczarnia i niestety przy tak małych rozmiarach akwarium na koniec okazuje się, że tak na prawdę nie ma żadnego wyboru. Trzeba brać najmniejsze świetlówki Narvy i składać lampę samemu, bo po prostu nie ma alternatywy. To znaczy jakaś alternatywa by się znalazła, ale na pewno nie na moją kieszeń. Osobiście mam nadzieję, że Aquael wprowadzi jak najszybciej swoje lampki z ich Nano-Reef do sprzedaży jako osobny element i prawdopodobnie będę jednym z pierwszych klientów. Chodzi o to, że owszem, można samemu złożyć fajna lampkę, ale to trzeba umieć. Mi wyszło średnio :(

5. Woda.

Mam takie szczęście, że mam znajomego z filtrem odwróconej osmozy (RO). Mam zamiar od czasu do czasu "pożyczyć" od niego kilka literków na podmianę. Zastanowię się jeszcze nad kupnem filtra z żywicą (DI). Do zasolenia zamówiłem sól Instant Ocean. Na razie 4 kg. Uważam, że na start akwarium sól powinna być jak najmniej bogata we wszelkie dodatki. Ta podobno taka jest, więc uważam, że na początek będzie jak znalazł. Kiedy zużyje ją zobaczę, czy przyjdzie potrzeba dosypać czegoś lepszej jakości.

I to na razie tyle :)

A niebawem pokażę swoją niestety porażkową lampę DIY !

Nano-reef: Co potrzebne na start?

2010-11-17T00:31:00.000-08:00

Aby założyć akwarium i nie rozpocząć przygody od razu od katastrofy trzeba spełnić przynajmniej minimalne wymagania, jakie stawia przed nami to przedsięwzięcie.

Dawno temu pisałem o sprzęcie niezbędnym do uruchomienia przeciętnego akwarium słodkowodnego. Przyznam, że nie lubię pisać o takich podstawach - jest to po prostu nudne :), ale mimo to uważam, że im więcej będziemy o tym pisać gdzie się da, tym mniej błędów będą popełniać początkujący akwaryści i tym samym mniej zwierząt przez to ucierpi, a i nasza kieszeń również. Dlatego ja też od czasu do czasu wyskrobię trochę banałów.

Tym razem napiszę, co potrzebne będzie przy zakładaniu akwarium morskiego w wersji mini i dlaczego. Będą to oczywiste oczywistości dla doświadczonych "morszczaków", jednak początkujący powinni znaleźć tu kilka przydatnych informacji. Zaznaczyć w tym momencie muszę, że sam nigdy nie posiadałem akwarium słonowodnego i całą swą wiedzę czerpię z internetu. Oczywiście jak ze wszystkim w internecie i na temat akwarium morskiego istnieje sto różnych teorii dotyczących każdego z zagadnień. Najgorsze jest to, że przeważnie każdy jest pewny swego i każda z teorii brzmi sensownie. Nie jesteśmy sami w stanie stwierdzić w stu procentach kto ma rację, a kto nie, więc pozostaje nam jedynie wybór i próby na własnej skórze, a raczej własnym akwarium.

Czytając dziesiątki stron tekstów i dyskusji na stronach i forach internetowych można dostać obłędu. Większość osób namawia do trzymania się ogólnie przyjętych zasad, a po chwili pojawia się osoba, która masę z tych zasad złamała, a jej zbiornik mimo to ma się świetnie. Zmusza to do refleksji nad sensownością tej całej wielkiej ilości drogich gadżetów i mnogością preparatów dostępnych na rynku. Postanowiłem więc wyciągać własne wnioski i ze zdrowym dystansem podchodzić do rad innych akwarystów i modnych w danej chwili tendencji. Przyswajam więc jedynie to, co wydaje mi się ciekawe i sensowne i co chciałbym zastosować, czy wypróbować w swoim przyszłym akwarium morskim.Tym samym zastrzegam, że niniejszy cykl moich "artykułów" nie będzie mówił jak WY powinniście prowadzić swoje akwarium, tylko w jaki sposób mam zamiar robić to JA. Czy odniosę sukces, czy porażkę, pokaże czas :)

Wymagania podstawowego zbiornika morskiego podzielę na kilka kategorii, żeby łatwiej to wszystko ogarnąć. W tym wpisie nie będę rozwodził się nad detalami - będą to tylko takie ogólniki, za pomocą których postaram się nakreślić początkującemu akwaryście "czym to się je". Bardziej szczegółowo opiszę wszystko w przyszłych tekstach, gdyż chciałbym każdej z poniższych kategorii poświęcić osobny, obszerniejszy artykuł. Jeśli znajdę czas!

1. Akwarium - tak, by założyć zbiornik morski także potrzebować będziemy akwarium :) Jeśli nie będziemy w nim trzymać ryb i większych stworzeń typu większe ukwiały, duże rozgwiazdy itp, to akwarium może być naprawdę niewielkie. Pamiętać jednak należy, by koralowce, które w przyszłości kupimy również były dobierane z głową, czyli wedle ich preferencji i wymagań. W tym celu zanim kupimy coś ładnego i kolorowego, poczytajmy o tym najpierw. Na przykład na tym portalu.

2. Filtracja - oczywiście zachodzi tu standardowy podział na filtracje biologiczną (czyli głównie nitryfikacja i denitryfikacja) oraz mechaniczną. Jednak filtracja biologiczna w standardowym akwarium morskim dzieli się jeszcze (przynajmniej!) dwojako. Po pierwsze zachodzi za pomocą wszelkich pożytecznych bakterii i innych drobnych organizmów (na tej samej zasadzie, co w akwariach słodkowodnych), które zasiedlają wszelkie możliwe przestrzenie jak na przykład podłoże (piach, żwir), powierzchnia oraz wnętrze skały, czy złoże w filtrze. Drugim medium filtracyjnym jest odpieniacz. Jest to urządzenie, które w dużym skrócie spienia wodę z naszego akwarium i tą pianę kumuluje w oddzielnym pojemniku. W ten sposób usuwa z wody różne niepożądane substancje. Odpieniacz niezbędny jest w zbiornikach z rybami, gdyż w skutek obfitego karmienia i przemiany materii ryb woda zanieczyszcza się o wiele szybciej. W przypadku niewielkich akwariów, w których brak stworzeń wymagających częstego dokarmiania możemy zrezygnować z odpieniacza, który przeważnie jest drogim urządzeniem. Sprawę redukcji szkodliwych związków azotowych załatwi nam żywa skała pełna dobroczynnych mikroorganizmów oraz częste podmiany wody :)

3. Cyrkulacja - w akwarium morskim wydajna cyrkulacja jest znacznie istotniejsza niż ma to miejsce w akwarium z wodą słodką. Natleniona woda obmywając korale ułatwia im wymianę gazową, dostarcza pożywienia, potrzebnych substancji i składników oraz obmywa z produktów przemiany materii. Cyrkulacja jest również kluczowym czynnikiem jeśli chodzi o filtracje biologiczną za pomocą żywej skały, w której znajduje się mnóstwo mikroskopijnych organizmów pomagających utrzymać akwarium w stabilności biologicznej. W tym przypadku można by więc wrzucić cyrkulację do jednego kosza z filtracją gdyż zapewnienie intensywnej cyrkulacji powinno załatwić nam w niewielkim akwarium za jednym zamachem również kwestię filtracji biologicznej.

4. Oświetlenie - oświetlenie dla większości koralowców jest kwestią pierwszorzędną, gdyż podobnie do roślin, wykorzystują one (ale nie wszystkie!) zjawisko fotosyntezy, by się najeść :) Sam proces różni się nieco od tego, co znamy z lekcji biologii na temat roślin, jednak w tym wpisie nie będę się w to zagłębiał. Dla łatwych korali (a tylko takie będziemy trzymać my, początkujący akwaryści morscy) zwykle potrzebne jest w miarę mocne światło porównując to do słodkowodnych realiów, jednak jeśli chodzi o morskie standardy, będzie to w miarę umiarkowana ilość. Dla ok. 30 litrowych akwariów powinny wystarczyć dwie świetlówki np. po 11w (wat), co w sumie da 22w światła. Dlaczego dwie świetlówki a nie jedna, mocniejsza? Ponieważ potrzebujemy dwie świetlówki o różnych barwach - jedną o świetle białym i jedną specjalistyczną - aktyniczną - o widmie mocno niebieskim. A dlaczego tak jest, o tym dowiecie się we wpisie poświęconym oświetleniu akwarium morskiego.

5. Woda - o wodzie w akwarium morskim można by rozpisywać się godzinami i stronami, więc aby temu zapobiec, muszę napisać to, co mam do przekazania w tej kategorii jak najzwięźlej, w przeciwnym razem po prostu tego nie ogarnę :) No więc, woda którą będziemy wlewać do naszego akwarium morskiego będzie musiała być a) jak najczystsza i b) słona. Z tego powodu zwykle potrzeba specjalnego systemu filtracyjnego (RO+DI), który nam tę wodę oczyści (lub dostępu do czystej w każdym znaczeniu tego słowa wody z innego źródła), jak również specjalną sól morską, która nam tę wodę - jak łatwo odgadnąć - posoli.

To na razie tyle.

Powoli zaczynam gromadzić sprzęt, więc do usłyszenia wkrótce :)

Save the Xingu River

2010-11-08T05:52:00.000-08:00

W nawiązaniu do niedawnego tekstu o tragicznych w konsekwencji planach budowy tam na amazońskich obszarach, dzisiaj zamieszczam odnośnik do petycji pod którą może podpisać się każdy, któremu na sercu leży dobro i przyszłość tej unikatowej krainy.

Save the Xingu River

Nowości na stronie

2010-10-28T01:34:00.000-07:00

Jak pewnie wielu z Was już zauważyło, często bawię się z dodatkami na swoim blogu.
Ciężko mi stwierdzić jednoznacznie co jest przydatne, a co tylko zajmuje miejsce, a nie przynosi nic pożytecznego. Dlatego też często pojawiają się jakieś dodatki, a później znikają, bo dochodzę do wniosku, że i tak nikt z tego nie korzysta :)

Dzisiaj na wszelki wypadek (jakby czasem nie rzucało się w oczy) chciałem zwrócić uwagę właśnie na dwa takie nowe dodatki. Otóż dodałem dwie nowe strony (jak to wygląda, widać w obrazku poniżej) zaraz obok "Strony głównej" i "Mojego akwarium".

Jedną z nich są "Pytania i odpowiedzi". Ta strona przeznaczona jest dla osób, które mają jakiś problem ze swoim akwarium lub po prostu trapi je jakieś pytanie. Pomyślałem sobie, że może okazać się to przydatne, bo często nie uzyskuje się satysfakcjonującej odpowiedzi na forum, czy zostanie się tam zjechanym z góry na dół za jakąś głupotę :) lub komuś po prostu nie chce się rejestrować. Tutaj możecie pytać bez rejestrowania, a ja zobowiązuję się nie ignorować nikogo, odpowiadać rozważnie i w ramach swoich możliwości sensownie ;)

Druga nowa strona to "Strony akwarystyczne", gdzie na zasadach wymiany, mogę zamieścić baner do Waszej strony internetowej, oczywiście związanej z akwarystyką :)

Zapraszam więc do korzystania z tych udogodnień, bo to dla Was :)

EBJD - hybryda czy odmiana barwna? Cz. 2.

2010-10-26T04:44:00.000-07:00

Wszystko zaczęło się w 1985 roku, kiedy Pan Hector Luzardo otrzymał dobraną parę młodych Rocio (wtedy jeszcze Cichlasoma) octofasciatum jako prezent od przyjaciela...

Para ta rozmnażała się już w akwarium ogólnym, w którym zostały umieszczone, ale ikra znikała zawsze w ciągu kilku godzin za sprawą innych mieszkańców zbiornika. Gdy tylko zostały przeniesione do w ich własnego lokum, odbyły tarło składając powalającą ilość ikry - około 2000 ziarenek, a narybek zaraz po wykluciu został odłowiony do innego akwarium. Gdy małe rybki miały około 20 dni, pan Luzardo odłowił kilka martwych sztuk, które dryfowały na powierzchni wody, a ich płetwy były porozrywane i poobgryzane.

Ich barwa wydawała się jednak nieco bledsza niż zwykle, ale właściciel wywnioskował, że powodem muszą być brakujące łuski. Następnego dnia kolejne cztery ryby były w podobnym stanie, a dzień później jeszcze kilka. Wkrótce stało się jasne, że to coś więcej niż tylko atak silniejszego rodzeństwa na słabsze sztuki. Kilka ryb w zbiorniku wyraźnie wyglądało i zachowywało się inaczej niż reszta.

Po dokładniejszych obserwacjach okazało się, że około 1/4 narybku grupowała się w jednym z rogów akwarium, wyglądając przy tym na nieco mniejsze i smuklejsze niż reszta rodzeństwa. Rybki te zostały od razu przełowione do osobnego zbiornika. Po kilku tygodniach barwa młodych ryb powoli zamieniła się w jasny turkus i stało się jasne, że wyrastają na coś zupełnie niepodobnego do swoich rodziców.

Ale kolor to tylko jedna z różnic. Okazuje się, że odmiana "Blue Dempsey", która pierwszy raz ujrzała wtedy światło dzienne, ma zwykle bardziej wydłużone ciało, posiada bardziej zróżnicowany wachlarz możliwych wzorów na łuskach i brak u niej dużych ciemnych plam na bokach. Ich apetyt nie jest tak nieposkromiony, jak ma to miejsce w przypadku standardowych okazów, rosną też wolniej, chociaż osiągają ostatecznie podobne rozmiary. Są one również łagodniej usposobione. Mimo tak wyraźnych różnic w porównaniu z resztą rodzeństwa, rodzice rozpoznają bez problemu w turkusowym narybku swoje potomstwo i nie traktują go inaczej.

Jeśli chodzi o tajemnicę ich powstania i tego, dlaczego nikomu innemu nie udawało się rozmnożyć tych ryb jest fakt, że para dwóch "niebieskich odmian" pielęgnicy niebieskołuskiej nigdy skutecznie się nie rozmnoży, a nawet jeśli, to ich potomstwo będzie słabe i padnie po kilku dniach. Aby więc odnieść sukces, należy dobrać jedną "niebieską" pielęgnicę i jedną zwykłą, jednak taką, która nosi w sobie "niebieski" gen. W ten sposób około 50 procent potomstwa będzie "niebieskie". Dobieranie ryb należy jednak przeprowadzać bardzo ostrożnie, gdyż "niebieska" odmiana bardzo często kończy poturbowana przez silniejszą i agresywniejszą standardową formę.

Ot i cała tajemnica :)

Dlaczego "nano"?

2010-10-20T23:05:00.000-07:00

W dzisiejszym wpisie spróbuję odpowiedzieć na pytanie, które sam sobie postawię :P Odpowiem na nie jednak po części dzięki pomocy innych akwarystów (wiem, wygodny jestem :) ).

Jak już może wiecie z pierwszego tekstu z "morskiej" serii planuję założyć małe słonowodne akwarium. Zanim jednak na dobre zabiorę się do mokrej roboty, wypadałoby uzasadnić, dlaczego w ogólne wybrałem ten typ zbiornika, bo przecież jest w czym wybierać!

Co więc zaważyło na decyzji? Ano, kilka spraw.

Po pierwsze obecna sytuacja życiowa, a raczej lokalowa, zmusza mnie do kierowania się zasadą "im mniejsze, tym lepsze". Nie idzie ona w parze z ogólnie przyjętą akwarystyczną filozofią, ale tak to już bywa... Trzeba mieć choć trochę miejsca, by móc rano rozprostować kości.

Druga sprawa to koszty - zasada ta sama, jak w akapicie poprzednim, choć w tym wypadku raczej odpowiada to już rozumowaniu większości akwarystycznej braci. Ktoś może zapytać, dlaczego więc morskie, skoro o wiele taniej można założyć małe akwarium słodkowodne, np. krewetkarium? No właśnie... i tu przechodzimy do argumentu kolejnego.

Moja żona, jak zapewne większość żon (bez urazy, dla tych żon, które nie łapią się pod to uogólnienie - jako wyjątek, tylko potwierdzacie regułę...) nie do końca rozumie moją akwarystyczną obsesję :) Choć jak staram się przyjrzeć temu nieco bardziej obiektywnie, to w sumie aż tak jej się nie dziwię... Ale wracając do meritum - akwarium morskie, to jedyne o jakim wybranka mego serca wyraziła pochlebne zdanie, widząc jakąś fotkę wygrzebaną z sieci. A biorąc pod uwagę fakt, że akwarium to ma stać w naszej obecnej sypialni... Inaczej więc być nie mogło :)

Ostatni i chyba najmocniejszy argument, jak wspominałem na samym początku wpisu, mogę zaprezentować wyłącznie dzięki pomocy użytkowników forum Nano-reef.pl. Chciałbym im w tym momencie podziękować, za bezinteresowny wkład w ten tekst :) To właśnie oni są autorami zdjęć, które za chwile zobaczycie i właścicielami zbiorników, które na tych zdjęciach widać. Sami zobaczcie, a zrozumiecie jakie piękno tkwi w akwarystyce morskiej i jak niewiele litrów trzeba, by urzeczywistnić to we własnym domu.

Każde ze zdjęć podpisane jest nickiem autora z forum Nano-reef.pl, a zaraz obok podana jest informacja o litrażu akwarium.

sirkornik - 55l

Natan - 60l

Łukasz Leżuch, "lukiblack" - 54l

spajdi - 72l

Łukasz Szendzielarz, "LiZaRd" - 52l

Bielsko-Biała

www.lukas-szendzielarz.pl

bohen - 27l

jackozaremba - 45l

Artur160 - 35l

Anczee - 20l

tomko - 45l

kukabana - 63l

I na koniec tak z ciekawości - które akwarium podoba Wam się najbardziej?:)

Ogólnopolski Zlot Akwarystów w Krakowie 2010

2010-10-20T01:58:00.000-07:00

Uwaga - nie lada gratka dla akwamaniaków. W pierwszy weekend listopada (6-7.11.) zapowiada się świetna impreza w Krakowie o zasięgu ogólnopolskim. Zlot wygląda na świetnie zorganizowany i co najważniejsze bardzo ciekawy merytorycznie. Dużo prelekcji, a ich tematy wydają się na prawdę nieoklepane i zachęcające.

Organizatorzy, czyli Krakowskie Stowarzyszenie Akwarystów wpadli na bardzo fajny pomysł informowania zainteresowanych internautów za pomocą bloga specjalnie założonego ku temu. Umieszczają tam na bieżąco wszelkie pomocne informacje.

Istotna sprawa to wcześniejsze zgłoszenie swojej chęci uczestnictwa i wpłata 10 zł na poczet przygotowań. Dlatego jeśli jesteś chętny, odwiedź najpierw poniższą stronę i zapoznaj się ze wszystkimi szczegółami:

http://zlot2010.ksa.org.pl/

Zlot odbywa się w kinoteatrze „Wrzos” przy ulicy Zamoyskiego 50 w Krakowie.

Program:

Sobota 06.11.2010

10:00 Rozpoczęcie zlotu
10:10 Jakub Barbasz – „Świat kolorów” – testy wody
11:00 Hans Georg Evers (Niemcy) – „Shampupa – w pogoni za szczęściem”
12:00 Andrzej Sieniawski – konferencja Neapol 2010
12:40 Adam Karwowski – muzeum przyrodnicze w Drozdowie
13:20-15:00 przerwa
15:00 Michał Paczkowski – spotkanie z krewetkami
16:00 Anna Malinowska – hodowla skalarów
17:00 Marcin Graczyk – biotopy krajowe
18:00 Wojciech Górecki – dezynfekcja, jako profilaktyka
18:30 zakończenie dnia

O godzinie 20:00 planowane jest spotkanie integracyjne.

Niedziela 07.11.2010

10:00 Dominik Tomaszewski – akwaria Low-Tech
11:00 Ian Fuller (Wielka Brytania) – hodowla i identyfikacja kirysków
12:00 Anna Czajkowska – bojowniki – mity i fakty
13:00 Bartosz Bojarski – pasożyty ryb w akwarium
13:50 Zakończenie zlotu

EBJD - hybryda czy odmiana barwna? Cz. 1.

2010-10-14T00:37:00.000-07:00

W dzisiejszym wpisie to, co tygryski lubią najbardziej, czyli poruszymy kolejny kontrowersyjny temat, który co rusz pojawia się na różnych forach, a na który ciężko znaleźć jednoznaczną odpowiedź.

Tematem będzie pielęgnica, która swymi barwami powala, lub w najgorszym wypadku zadziwia. Jednak, to co w niej najbardziej intrygującego, to jej pochodzenie owiane istną tajemnicą. Czy jest to po prostu wariant barwny, nietuzinkowa mutacja, mieszanka dwóch lub więcej gatunków, a może sztuczny twór rodem z azjatyckiego laboratorium? No cóż... postaram się to wyjaśnić :)

Na wstępie dodam tylko dla tych, którzy pierwszy raz stykają się z tym zagadnieniem, że temat traktuje w całości i pielęgnicy niebieskołuskiej (Rocio octofasciata), a raczej rzekomej odmiany tej ryby, która posiada jedynie przydomek nadany jej przez amerykańskich hodowców - Electrtic Blue Jack Dempsey (w skrócie EBJD). Jack Dempsey - takiej nazwy używa się za oceanem określają zwykły wariant pielęgnicy niebieskołuskiej. Electric Blue - ta część nazwy to zasługa niesamowitego wyglądu ryby.

Podziękowania dla autora tekstu, pana Coleman'a Lawrence'a, za zgodę na przetłumaczenie i zamieszczenie jego tekstu na tym blogu :)

Kontrowersje, dyskusja i poszukiwania prawdy o pochodzeniu Electric Blue Jack Dempsey

Współpraca z oddanymi członkami forum bluejax.co.uk, w ciągu ostatnich lat zaowocowała znacznym postępem w zrozumieniu czym jest ryba o nieformalnej nazwie „Electric Blue Jack Dempsey”. Jeśli chodzi o mnie, zawiła debata nad tym czy ta ryba to hybryda czy też odmiana barwna, pochłonęła mnie i zafascynowała. Przez lata pojawiało się wiele sprzecznych plotek i spekulacji, jednak zwykle okazywało się, że niewiele z nich było faktycznie konkretnymi i rzeczowymi informacjami. Budowa tej strony (bluejax.co.uk) pomogła nam poskładać te wszystkie informacje w całość, tak że każdy z nas będzie mógł lepiej i na swój sposób zrozumieć fenomen tych ryb.

Przeprowadziliśmy wiele rozmów z właścicielami EBJD, hodowcami, a także technikami laboratoryjnymi, czy profesorami z uniwersytetów. Rozmowy odbywały się przez telefon jak również pocztą elektroniczną. Rezultatem był jasny wniosek, że jedyną drogą do poznania prawdy są badania DNA. Dzięki naszemu „śledztwu” byliśmy w stanie odnaleźć kopię badania DNA, które już zostały już wcześniej przeprowadzone. Jeff Rapps z tangledupincichlids.com zlecił takie badania w sierpniu 2005 r. i niechętnie zgodził się na dostarczenie kopii tego testu Martinowi Brammah (właścicielowi forum Bluejax). Martin stwierdził, że wyniki badań pobranej próbki nie są wystarczająco dokładne. Pokazują, że faktycznie należała ona do R..octofasciata, ale jedynie w linii po matce.
(zobacz wyniki badań!).

W dalszych poszukiwaniach potencjalnych laboratoriów, które mogłyby przeprowadzić dokładniejsze testy, natknąłem się na dr. Prosanta Chakrabarty i wysłałem mu kopię tych wyników z pytaniem, czy można powtórzyć podobny zabieg. Jak na ironię, dr Chakrabarty przyznał, że to on był tym, który prowadził badania DNA zlecone przez Jeffa Rappsa. Przyznał również, że przeprowadził kompletne badania DNA i zapewnił mnie, że zgadzały się one całkowicie z DNA należącym do R. octofasciata. Po wglądzie w oryginał wyników badań okazało się, że faktycznie badania były obszerniejsze, jednak większość została wycięta z kopii, ponieważ była to część jego pracy doktorskiej.

Zdecydowałem jednak, że powinny zostać przeprowadzone jeszcze jedne badania DNA w ramach oddzielnego laboratorium i zrobiliśmy to przez dr. Davida Cena (fishdnaid.com). Potrzebne pieniądze zostały zebrane dzięki członkom naszej grupy w mniej niż tydzień. Dr Price podszedł do zadania bardzo precyzyjne i sumiennie, często kontaktując się ze mną poprzez e-mail o 3 lub 4 rano ze swego laboratorium. Rozmawiając z nim, wyczuwałem prawdziwą ciekawość, aby wyjaśnić zagadkę tego gatunku. To rzeczywiście wydawało się być dla niego czymś, na co do tej pory się jeszcze nie natknął i czymś, co było dla niego dość trudno do zrozumienia. Z początku niechętnie podchodził do tego, by być częścią tego projektu, ale po kilku długich szczegółowych rozmowach w końcu zgodził się, aby wysłać mu próbki.

Jeszcze tej samej nocy dostarczono mi niezbędne wyposażenie, bym mógł pobrać próbki. Wziąłem 4 wycinki płetw z 4 różnych ryb. Wziąłem po jednym wycinku płci męskiej i żeńskiej standardowej odmiany pielęgnicy niebieskołuskiej, a także płci męskiej i żeńskiej odmiany „Electric Blue”. W mniej niż tydzień po wysłaniu ich do dr. Price’a, dał mi znać, że wyniki są już gotowe i podzielił się swoimi wnioskami. To są jego dokładne słowa:

"Eksperyment jest zakończony i nie dowodów by sądzić, że EB jest hybrydą. To potwierdza, co powiedział panu Chakrabarty.

Natrafiłem na dokładnie taką samą sekwencję w każdej z czterech próbek wysłanych do mnie. W próbkach EB nie ma cienia drugiej sekwencji, która mogłaby pochodzić od innego gatunku."

Jak wyraźnie wskazano, wyniki pokazały, że wszystkie próbki pasują do gatunku. Próbki te również odpowiadały próbkom R. octofasciata, które były już zamieszczone w pliku w bazie danych Genbanku z poprzednich sekwencjonowań DNA. Co zostało jednak niedopowiedziane przez doktorów, było to, że próbki te są zgodne tylko w odniesieniu do genów z pobranego obszaru ryby, zatem wyniki te nie mogą być odczytane jako rozstrzygające sprawę. Dlaczego mielibyśmy opierać wnioski na tak niewielkiej część całego genomu? Wycinek, który był brany pod uwagę, został wybrany tylko dlatego, że te sekwencje genów dla R. octofasciata, jak również wszelkich innych „podejrzanych” gatunków można było już znaleźć w bazie danych Genbanku. Potrzebowaliśmy bowiem tego do porównań, więc byłoby głupotą pobierać próbki z obszarów, dla których nie byłyby dostępne żadne dane.

Tak więc, był to kolejny test, który pokazywał, że Electric Blue Jack Dempsey prawdopodobnie nie jest hybrydą, jednak nie dowodził tego ostatecznie. Oznaczało to, że wciąż jest wiele do zrobienia. Czyli więcej zabawy w laboratoriach i więcej pieniędzy do pokrycia kosztów. Dostępne są różne inne metody badawcze, myślę jednak, że nie ma znaczenia ile testów są uruchomimy, nie ma znaczenia ile godzin poświęcą laboratoria, sceptycy zawsze pozostaną sceptyczni co do teorii odmiany barwnej. Ci, którzy popierają „teorię hybrydy” twardo obstawiają na swoim i debata nie skończy się, dopóki nie będą wykonane kompletne mapowania genomów wszystkich podejrzanych gatunków, które mogłyby być potencjalnymi rodzicami niebieskiej tajemniczej pielęgnicy. Byłoby to zadanie monumentalnych rozmiarów. Aby zrealizować taki projekt byłoby potrzeba prawdopodobnie dziesiątek tysięcy dolarów i zajęłoby to wiele lat. Jedyną możliwością, by przeprowadzić to szybciej i taniej przy jednoczesnym zachowaniu integralności i dokładność testów, byłoby zaangażowanie wysokiego rangą pracownika jakiegoś uniwersytetu, który korzystałby z funduszy państwowych. Wraz ze swoimi uczniami, taki profesor mógłby poprowadzić w swojej klasie przez cały rok proces mapowania kompletnego genomu. Byłby to ciekawy projekt, który mógłby zainteresować studentów i przynieść im wiele satysfakcji. Teraz tylko pytanie, czy ktoś zna takiego profesora, który byłby zainteresowany takim projektem? Jeśli tak, odeślijcie go do allthingsdempsey.com i powiedzcie mu, że będę podekscytowany i gotowy, aby razem popracować nad tym.

Podczas gdy my czekamy, by ruszyć nasz genetyczny projekt do przodu, wiele debat na temat możliwości prawdziwego pochodzenia ryby zwanej Electric Blue Jack Dempsey nadal się toczy. Trzy gatunki, które większość ludzi bierze pod uwagę jako rodziców ryby to Nandopsis tetracanthus, Nandopsis haitiensis i Herichthys carpintis "Escondido". Każdy z nich ma uderzająco podobne cechy charakterystyczne dla EBJD, mimo, że na pierwszy rzut oka to dwa różne światy. Weźmy na przykład N. tetracanthus i zwróćmy uwagę na mozaikowy wzór na pysku, czerwony pasek na płetwie grzbietowej i podobny kształt ciała. Spójrzmy na N. haitiensis, i jej niesamowicie podobne kształty płetwy odbytowej i grzbietowej, popularne wśród Electric Blue. Również podobne są młode N. haitiensis, które wykazują bardzo intrygujące białawy kolor, podobny do narybku Electric Blue Jack Dempsey. Wreszcie H. carpintis i jej bardzo unikalny zestaw wzorów i ubarwienie, podobne do tego, jakie prezentuje odmiana Electric Blue. Mimo to, wszystkie domysły na temat możliwych źródeł hybrydyzacji i różnych gatunków rodzicielskich zaangażowanych w „produkcję” tej ryby to tylko czyste spekulacje. Istnieją opowieści ludzi, którzy pomyślnie skrzyżowali R. octofasciata z H. carpintis, lecz wynik w żadnym wypadku nie przypominał docelowej ryby.

Jestem pewien, że wiele hodowców próbowało krzyżować różne gatunki z pielęgnicą niebieskołuską i jeśli ktoś z was uzyskał rybę podobną do Electric Blue, bardzo chcielibyśmy o tym usłyszeć.

Mimo, że mieszanie różnych gatunków ryb zwykle jest potępiane przez świadomych akwarystów, to z jakiegoś powodu nadal istnieje szeroki rynek zbytu dla najdziwniejszych hybryd. Powstaje więc pytanie: skoro ceny kolorowych hybryd sięgają wielodolarowych sum, to dlaczego rzekomy twórca tych ryb i wieloletni jedyny na świecie hodowca - Hectora Luzardo - miałby kłamać o ich pochodzeniu, twierdząc, że ryby te nie są hybrydami dwóch gatunków? Mógłby przecież zbić fortunę. To słowa Jeffa Rappsa, który znał pana Luzardo osobiście:

"Pierwszy hodowca nie miał nic do zyskania publicznie fabrykując pochodzenie ryb. Znam go dobrze. On jest z zawodu malarzem, to uczciwy człowiek z silnymi wartościami rodzinnymi. Jak powiedział mi rok temu, jego jedyną zasługą jest fakt, że dostrzegł różnicę u niektórych osobników z narybku pary normalnych pielęgnic niebieskołuskich i odchował je."

Ludzie, którzy znali go, dobrze wiedzieli, że Hector był uczciwym, ciężko pracującym ojcem. Jednak czy jest możliwe, że Hector odszedł z tego świata celowo pozostawiając po sobie tajemnicę, która przetrwa i pozostanie do rozwiązania dla przyszłych pokoleń? To już osądzić musi każdy z nas samodzielnie.

Willey Coleman Lawrence Jr

I to tyle jak na razie. A jeśli chcecie dowiedzieć się, co dokładnie głosi opowieść Hectora Luzardo, cierpliwie czekajcie na drugą część wpisu :)

Regionalne kluby i fora akwarystyczne

2010-10-12T05:43:00.000-07:00

Dzisiaj przedstawiam Wam efekt mojego grzebania w "polskiej" sieci :) Starałem się odnaleźć jak najwięcej for i klubów akwarystycznych, które mają wymiar regionalny - czy to wojewódzki, miejski, czy wiejski, bez różnicy. Wybrałem oczywiście takie, które wydają się nadal funkcjonować, jeśli chodzi o kluby i fora, które mają choć kilka niedawno napisanych postów.

Przyznam, że ciekawiło mnie, gdzie akwarystyka ma najwięcej zwolenników, a gdzie wydaje się wymarłym hobby. Z poniższego spisu widać, że najprężniej działające województwa to śląskie, dolnośląskie, mazowieckie czy zachodniopomorskie. Dziwne i smutne z kolei jest to, że chyba nic nie dzieje się w wielkopolskim i opolskim.

UWAGA: Pod tym spisem znajduje się jeszcze trochę tekstu, więc zerknijcie również na sam dół artykułu! :)

Z góry przepraszam, jeśli przeoczyłem jakiś portal lub forum - jeśli tak się stało, śmiało piszcie w komentarzach!

1. Dolnośląskie:

Dolnośląskie Forum Akwarystyczne

Wrocław:

Wrocławskie Towarzystwo Akwarystyczne

Zagłębie Miedziowe (Legnica, Lubin, Polkowice i Głogów):

Forum Akwarystyczne Zagłębia Miedziowego

2. Kujawsko-pomorskie:

Kujawsko Pomorskie Stowarzyszenie Akwarystów

Toruń:

Toruński Klub Akwarystów

3. Lubelskie:

Lublin:

Lubelski Serwis Akwarystyczno - Terrarystyczny (dawniej Lubelski Serwis Akwarystyczny)

Lubelskie Forum Akwarystyczne

4. Lubuskie:

Gorzów:

Forum akwarystyczne Gorzowea i okolic

5. Łódzkie:

Łódź:

Łódzkie Stowarzyszenie Akwarystów i Terrarystów

6. Małopolskie:

Kraków:

Krakowskie Stowarzyszenie Akwarystów

7. Mazowieckie:

Mazowieckie Stowarzyszenie Krewetkomaniaków

Warszawa:

Forum Akwarystyczne Warszawy

Warszawski Związek Akwarystów

8. Opolskie:

brak

9. Podkarpackie:

Podkarpackie:

Podkarpackie Forum Akwarystyczne

Rzeszów:

Rzeszowskie Forum Akwarystyczne

Mielec:

Mielecki Klub Akwarystów (nie ma strony)

10. Podlaskie:

Akwapodlasie

Białystok:

Białostocki Klub Akwarystyczny

11. Pomorskie:

Trójmiasto:

Trójmiejskie Stowarzyszenie akwarystów

12. Śląskie:

Górnośląskie Stowarzyszenie Akwarystów

Częstochowa:

Częstochowskie Forum Akwarystyczne

Rybnik:

Stowarzyszenie Miłośników Akwarystyki Rybnik

13. Świętokrzyskie:

Kielce:

Kieleckie Forum Akwarystyczne

14. Warmińsko-mazurskie:

Elbląg:

Elbląskie Forum Akwarystyczne

15. Wielkopolskie:

brak

16. Zachodniopomorskie:

Zachodniopomorskie Forum Akwarystyczne

Szczecin:

Klub Molinezja

Koszalin:

Koszalińskie Forum Akwarystyczne

A teraz trochę liczb :) Pospisywałem statystyki (tam gdzie były dostępne) ze wszystkich dostępnych i działających regionalnych forów akwarystycznych i porównałem je pod kilkoma kątami.

Na pierwszy ogień poszła liczba użytkowników. Tu mocna wygrana lubelskiego (1164), następnie jest łódzkie (972) i forum stolicy (790).

Teraz sprawdźmy produktywność forumowiczów, czyli największa liczba postów. I tutaj już zaczyna być widać faworyta - częstochowskie forum wysuwa się na prowadzenie. Następnie jest ponownie forum Warszawy, a zaraz za nim forum podkarpackie. Zwróćcie uwagę, że pierwsze miejsce należy do miasta, nie województwa, i to wcale nie znowu takiego wielkiego!

Ostatnia tabelka powinna rozwiać wątpliwości. W powyższych zestawieniach duże miasta i województwa miały przewagę, dlatego teraz sprawdzimy stosunek liczby postów do liczby użytkowników, co pokaże nam, jak aktywni i produktywni faktycznie są użytkownicy kolejnych forów :)

Myślę, że teraz widać wyraźnie dlaczego wszyscy powinniśmy żałować, że nie urodziliśmy się w Częstochowie! Nie mielibyśmy problemu ze zbytem narybku, rozdaniem roślin z przycinki, czy odkupieniu kilku litrów wody RO do podmiany w nano-rafce :) W tym zestawieniu nieźle wypadło również województwo zachodniopomorskie oraz podkarpackie.

Zapraszam do komentowania i dyskusji. Mnie osobiście zastanawia co sprawia, że w jednym województwie akwarystyka kwitnie, a w drugim takie hobby praktycznie nie istnieje - jak na przykład w moim, opolskim.

Mam również nadzieję, że może komuś ten wpis pozwoli odnaleźć zapalonych akwarystów "zza płotu", o których nawet nie miał pojęcia. To ponoć ułatwia życie :)

I Szczecińska otwarta wystawa krewetek i nanoakwariów

2010-10-08T01:42:00.000-07:00

Termin: 12-14 listopada 2010 roku

Lokalizacja:
Uniwersytet Szczeciński
Wydział Zarządzania i Ekonomiki Usług
ul. Cukrowa 8, 71-004 Szczecin.

Wystawa organizowana jest przez użytkowników
Zachodniopomorskiego Forum Akwarystycznego

PLAN WYSTAWY

Piątek
10.00 - Powitanie i oficjalne otwarcie wystawy
10.15 - Kilka słów Dziekana o roli Uniwersytetu Szczecińskiego w wystawie
10.30 - Udostępnienie wystawy dla zwiedzających
14.00 - "Krewetki dla początkujących i zaawansowanych" - Paweł Szewczak (dyskusja panelowa)
16.00 - Prezentacja produktów firmy Aqua'el
18.00 - Zamknięcie pierwszego dnia wystawy
10-18 - Występy artystyczne Tadeusza Wasilewskiego

Sobota
10.00 - Udostępnienie wystawy dla zwiedzających
11.00 - "Mikroorganizmy w akwarium" - Piotr Robakowski (prelekcja)
12.00 - Warsztaty akwarystyczne Michał Maciejewicz:
- zakładanie od podstaw akwarium dla krewetek
- film "Akwarium morskie - jego start" wraz z komentarzem
16.00 - Prezentacja produktów firmy Nattec
17.30 - Prezentacja produktów firmy Biomax wraz z prezentacją Stowarzyszenia "Moliniezja".
18.00 - Zakończenie drugiego dnia wystawy

Niedziela
10.00 - Udostępnienie wystawy dla zwiedzających
12.00 - "Akwarium w fotografii" - Jacek Karczmarczyk (dyskusja panelowa)
13.00 - Zakończenie przyjmowania kuponów konkursowych
13.30 - Ogłoszenie wyników konkursu na dla zwiedzających
15.00 - Ogłoszenie wyników w konkursie "Najładniejsze krewetka" oraz "Najładniejsze akwarium"
16.00 - Oficjalne zamkniecie wystawy.

Akwarystyczna telewizja

2010-10-06T10:05:00.000-07:00

Nie wiem, czy wiecie (ja nie wiedziałem!), ale w internecie działa darmowa internetowa polska "telewizja". Cudzysłów stąd, że nie jest to oczywiście przedsięwzięcie formatu Animal Planet, ale naprawdę równie miła niespodzianka :)
Okazuje się, że grupa fascynatów (tak siebie przedstawiają) postanowiła relacjonować za pomocą filmów wszelkie warte uwagi wydarzenia ze świata akwarystyki. Co więcej, robią to ponoć czasem nawet na żywo (choć jeszcze nie miałem okazji sprawdzić jak to działa)!

TVaqua.pl to innymi słowy baza ciekawych filmów - video-relacji z imprez akwarystycznych, spotkań klubowych i prelekcji, czy wywiadów ze znanymi akwarystami. Cieszy fakt, że są to filmy z niedawnych wydarzeń (np. reportaż z Zoo-botanica 2010), co za tym idzie, można stwierdzić, że panowie (a może i panie) aktualnie ciągle działają. Z niecierpliwością czekam więc na nowe filmy :)

Mam nadzieję, że znajdą siły, by utrzymać przy życiu ten pozytywny projekt przez długi czas, co niestety nie jest łatwe, gdy działa się "charytatywnie". Życzę więc wytrwałości!

>> TVaqua.pl <<

Konkurs Fotograficzny "Podwodne Inspiracje"

2010-10-05T01:28:00.000-07:00

Organizator: Podkarpackie Forum Akwarystyczne

Szczegóły: http://www.podforak.rzeszow.pl/konkurs

Tanganyika-Cichlids Magazine

2010-09-30T03:59:00.000-07:00

Gorąco polecam ciekawego "bloga", który aktualizowany jest (co pewien czas) w formie darmowego e-magazynu. Tworzony przez akwarystów pasjonatów, w całości poświęcony jezioru Tanganika i jego mieszkańcom. Niestety po hiszpańsku, co jednak obecnie to powinno być strasznym problemem - wystarczy użyć jakiegoś translatora (np. ten) i już mamy tekst po polsku (choć nieco zamieszany, ale da się rozszyfrować). Dodatkowo oprócz tekstu zamieszczane są filmy i zdjęcia z akwariów i samego jeziora, co powinno być dodatkową atrakcją dla leniuchów, którym nie chce się tłumaczyć tekstu. Właśnie ukazał się już 4-ty numer.

Dwa nowe gatunki Dicrossus

2010-09-29T05:14:00.000-07:00

Info dla "apistomaniaków" (dzięki Ruki za cynk!). Dwa nowe gatunki pielęgniczek z dopływów Amazonki zostały opisane na początku września.

Dicrossus foirni pochodzi z dorzecza sławnej Rio Negro. Te małe pielęgniczki osiągają kolejno - 7 cm w przypadku samców i 4,5 cm w przypadku samiczek.

Pielęgniczka Dicrossus warzeli to endemit rzeki Rio Tapajos i jest jeszcze mniejsza rozmiarowo od swej poprzedniczki - 6 cm osiągają samczyki i 3,5 cm samiczki.

Szczegóły i zdjęcia można obejrzeć w tym opracowaniu.

Nano rafka - od teorii do praktyki - projekt czas zacząć!

2010-09-27T06:08:00.000-07:00

Przyznam, że pomysł założenia nano-rafki chodzi za mną już od dawna. Prawdopodobnie od momentu, gdy po raz pierwszy zobaczyłem zdjęcia przyzwoicie prowadzonego miniaturowego baniaczka, jakich na internecie można znaleźć wiele. Piękno tych malutkich, mutli-kolorowych akwaryjków wręcz poraża i wątpię, by znalazła się osoba, która mogłaby zaprzeczyć. Ba, nawet mojej żonie - zaciekłej przeciwniczce akwarystyki się one podobają! Jednak, w związku w widmem ciągłych przeprowadzek ciążącym na mnie, realizację tego pomysłu zawsze odkładałem w bliżej nieokreśloną przyszłość...

Żebyście mnie źle nie zrozumieli. To akwarium w tej bliżej nieokreślonej przyszłości nadal się znajduje, jednak pomyślałem sobie - tyle na ten temat czytam, tyle główkuję, marzę sobie i planuję - więc czemu nie miałby sobie na tym skorzystać ktoś jeszcze? Np. Ty, czytelniku!

Postanowiłem więc, że założę serię wątków na swoim blogu opisujących od samiutkiego początku moją drogę do kilkudziesięciu litrów szczęścia w postaci małego akwarium morskiego. Będziecie tu mogli przeczytać o wszelkich perypetiach, problemach i pomysłach jakie będą towarzyszyć temu małemu, ale dla mnie jakże wielkiemu przedsięwzięciu.

Nie będzie to bowiem (mam nadzieję!) kolejna krótka relacja z zakładania mini solniczki jakich wiele w sieci. Chciałbym stworzyć coś lepszego i znacznie obszerniejszego. Na swoim przykładzie chciałbym pokazać co powinien wiedzieć i w co powinien zaopatrzyć się akwarysta, który planuje wejść w świat wody słonej. Krok po kroku, moimi śladami.

Chciałbym żeby efektem końcowym było swoiste mini-kompendium pokazujące jak założyć nano, a może raczej pico rafkę - od A do Z - czyli od samego początku teorii po sam koniec praktyki.

Mam nadzieję, że przedsięwzięcie się uda i że w razie potrzeby pomożecie mi :)

Nowy gatunek Crenicichla

2010-09-24T08:46:00.000-07:00

Crenicichla ypo to kolejny nowo opisany gatunek z grupy pielęgnic zwanych po angielsku "pike cichlids", choć raczej należy podgrupy małych "dwarfpikes", ponieważ dorasta do ok. 12-13 cm. Ryba pochodzi z Argentyny z lewego dopływu środkowej części Parany.

Źródło: Neotropical Ichthyology, 8(3):643-648, 2010

Źródło:
Crenicichla ypo (Teleostei: Cichlidae), a new species from the middle Paraná basin in Misiones, Argentina
Jorge Casciotta, Adriana Almirón, Lubomír Piálek, Sergio Gómez & Oldřich Říčan

Koniec rodzaju Vieja?

2010-09-22T06:21:00.000-07:00

Wikimedia Commons

Jeszcze do niedawna na niektórych forach akwarystycznych toczyły się zawiłe dyskusje na temat tych dużych i pięknych pielęgnic, a dokładniej tego, do jakich rodzajów powinno zaliczać się poszczególne gatunki - czy do Vieja, czy raczej do Paratheraps. I zwykle był z tym niemały problem, ponieważ nikt nie potrafił z całą pewnością stwierdzić, jak to faktycznie jest.

Na szczęście, lub nieszczęście, tego problemu już nie ma, albowiem naukowcy w najnowszych badaniach doszli do wniosku, że rodzaj Vieja na dobrą sprawę wcale nie powinien funkcjonować. Wydawałoby się, że to dobrze, że problem z głowy... Nic bardziej mylnego! Teraz szesnaście gatunków tych pielęgnic będzie podzielone jeszcze bardziej i jeszcze dziwaczniej...

Najprawdopodobniej takie gatunki jak V. fenestrata,V. guttulata, V. zonata, V. hartwegi, V. bifasciata, V. breidohri, V. argentea, V. regani, V. melanura, V. synspila, V. maculicauda, oraz Paraneetroplus bulleri powinny być zaliczone do rodzaju Herichthys powinny być zaliczone jako siostrzany rodzaj (a raczej siostrzany klad) do rodzaju Herichthys.

V. intermedia, V. godmanni, i V. microphthalma wydają się naukowcom ~~należeć do rodzaju Theraps.~~ siostrzanymi gatunkami do gatunków z rodzaju Theraps.

A z kolei V. heterospila and V. tuyrensis nie pasują do żadnego z tych rodzajów, co zapewne w przyszłości zaowocuje również czymś nowym.

Banalnie proste, czyż nie? Niech żyje systematyka! :)

By lepiej zrozumieć jak pogrupowano gatunki, o których mowa, Willem Heijns (znany "pielęgnicowy" ekspert) graficznie odwzorował to, o czym mowa. Najnowszy podział to ten po prawej.

Pozostaje więc czekać, aż teraz ktoś nada tym gatunkom nowe rodzajowe nazwy. Jestem tylko ciekaw kiedy nam, akwarystom, uda się teraz zapamiętać jak prawidłowo nazywać poszczególne gatunki, bo nie będzie łatwo, oj nie będzie... I znając życie, dla nas - zwykłych śmiertelników - te ryby na zawsze i tak pozostaną Viejami :)

Źródło:
McMahan, C. D., A. D. Geheber & K. R. Piller (2010 in press): Molecular Systematics of the Enigmatic Middle American Genus Vieja (Teleostei: Cichlidae). Molecular Phylogenetics and Evolution.

Nieświadomość.

2010-09-09T01:30:00.000-07:00

Hapalochlaena (blue-ringed octopus) – rodzaj ośmiornic (Octopoda) zamieszkujących Ocean Spokojny. Podczas zagrożenia ciemne obwódki na ich ramionach i płaszczu nabierają jaskrawoniebieskiej, ostrzegawczej barwy. Hapalochlaena są śmiertelnie niebezpieczne dla życia człowieka. Ośmiornice te wytwarzają jad zawierający między innymi tetrodotoksynę, która do ciała ofiary dostaje się po niebolesnym ukłuciu.

ZOO-BOTANICA vs. ZOOMARKET

2010-09-06T09:04:00.000-07:00

Hmm. Chciałem w dzisiejszym tekście porównać ze sobą pod kątem akwarystycznym zbliżające się targi zoologiczne - Zoo-Botanica i Zoomarket. Chciałem je porównać, dlatego, że jeśli ktoś chce je odwiedzić, niestety musi wybrać tylko jedne z nich. Dlaczego?
Ano dlatego, że ktoś bardzo przebiegły wymyślił, aby zrobić je równocześnie. Genialne! :) Dwie największe zoologiczne imprezy odbywają się w jeden weekend - jakby w roku brakowało wolnych weekendów. Targi trwają co prawda 3 dni, więc bardzo zdesperowana osoba, może odwiedzić w jeden dzień jedne, a następnie przejechać pół Polski i obejrzeć sobie te drugie. Ja do desperatów nie należę :)

No więc, wracając do myśli przewodniej, chciałem je porównać, by sprawdzić, na które nam, akwarystom, bardziej opłaca się zajrzeć. Mój plan spalił jednak na panewce, gdyż udało mi się znaleźć szczegółowy program jedynie jednej z tych imprez - Zoo-Botanici, natomiast na oficjalnej stronie Zoomarketu nie mogłem wejść w zakładkę "Program". Nie powiem, żeby zachęcało to do odwiedzenia tych drugich targów. No cóż, może gdy skończę pisać ten tekst, felerna zakładka zacznie działać i będę mógł odwołać swoją negatywną ocenę i zrealizować pierwotny cel tego wpisu.

Na razie jednak muszę improwizować. Przyjrzę się więc dokładnie targom wrocławskim, czyli Zoo-Botanice. Będą to targi, na które wybieram się osobiście, więc sam jestem ciekaw, co mnie tam czeka :) Znalazłem dokładny program targów i pozostawiłem punkty związane z akwarystyką.

PROGRAM TARGÓW ZOO-BOTANICA 2010

PIĄTEK 10 września

10:00 – 18:00 – I Otwarte Mistrzostwa Krewetek: zgłoszenia i ocena (hala główna)
14:30 – 15:00 – Spotkanie akwarystyczne - dyskusje o hobby (AQUAKRIS, stoisko firmy)

SOBOTA 11 września

11:00 – 12:00 – Wykład: „Gatunki z rodzaju tropheus w akwarium - wskazówki hodowlane na podstawie własnych
doświadczeń i obserwacji (Klub Miłośników Tanganiki, sala konferencyjna 15)
12:00 – 12:30 – I Otwarte Mistrzostwa Krewetek: ogłoszenie wyników i wręczenie nagród (scena)
12:00 – 13:00 – Wykład: „Żywienie oraz profilaktyka zdrowotna ryb przed transportem i w czasie kwarantanny”
(Wojciech Górecki, sala konferencyjna 15)
13:00 – 14:00 – Wykład: „Widziane w mikroskopie (Adam Nabzdyk, sala konferencyjna 15)
14:30 – 15:00 – Spotkanie akwarystyczne - dyskusje o hobby (AQUAKRIS, stoisko firmy)
15:00 – 17:00 – Otwarte Spotkanie Klubu Miłośników Tanganiki (sala konferencyjna 15)

NIEDZIELA 12 września

11:00 – 11:30 – „Pytania i odpowiedzi” spotkanie akwarystów (Paweł Szewczak, stoisko Forum Krewetkowego)
14:30 – 15:30 – Zakładanie akwarium dla krewetek - z czym się trzeba zmierzyć? (Signifer, stoisko firmy)

Jak widać najciekawsza jest sobota (i dobrze, bo właśnie wtedy się wybieram!;). Z oficjalnego programu można wyciągnąć wniosek, że prym wiedzie "Tanganika", choć z tego co wiem, nie zabraknie również innych "biotopów".

Oprócz licznych stoisk firm branżowych (znanych nam wszystkim), będzie również kilka miejsc zarezerwowanych przez akwarystycznych maniaków :)

AKWA-MANIA
GÓRNOŚLĄSKIE STOWARZYSZENIE AKWARYSTÓW
KLUB MALAWI
KLUB MIŁOŚNIKÓW TANGANIKI
KLUB POECILIA RETICULATA
POLSKI KLUB MIŁOŚNIKÓW DYSKOWCÓW
ROŚLINY AKWARIOWE
TORUŃSKIE STOWARZYSZENIE AKWARYSTYCZNE

Moim zdaniem zapowiada się ciekawie i na tle innych akwarystycznych imprez na pewno warto zajrzeć. Ja mam zamiar :)

OK. Od rozpoczęcia pisania tego tekstu minęło już kilka godzin (zacząłem w pracy, kończę w domu). Ciekaw jestem, czy już będę mógł sprawdzić program Zoomarket-u. Sprawdzam...

i...

... nic z tego. Z czystym sumieniem polecam więc targi Zoo-Botanica. Piszę to, bo po prostu nie wiem, co oferuje druga strona :) Niech stracą. Tydzień przed targami organizatorzy powinni zadbać o to, by zainteresowani byli poinformowani. Poza tym mam tam dużo dalej!

A za rok niech się organizatorzy obudzą i przesuną którąś z imprez choćby o tydzień.

A wy gdzie się wybieracie?

Amazonka - początek końca?

2010-09-03T05:41:00.000-07:00

Kolejne złe wieści ze świata ryb egzotycznych. Rząd Brazylii podpisał kontrakt na wybudowanie wodnej elektrowni i tamy na rzece Xingu. Pod względem wielkości będzie to trzecia tego typu inwestycja na świecie i już druga w Brazylii. Podpisanie decyzji od kilku miesięcy była blokowana przez licznych przeciwników tego projektu, wliczając w to wszelkie proekologiczne organizacje po sławy światowego kina.

Rzeka Xingu jest jednym z głównych dorzeczy Amazonki i jest domem dla olbrzymiej ilości egzotycznych ryb, w tym licznych endemitów (gatunków niewystępujących nigdzie indziej na ziemi). Wymienić tu można choćby takie sławy światowej akwarystyki jak choćby Hypancistrus zebra (dawniej L-46). Wiele gatunków z tych terenów jeszcze nawet nie zostało odkrytych i można sądzić, że już nigdy nie będzie.

Dla tych, którzy nie wiedzą jakie konsekwencje dla fauny danej rzeki niesie budowa na niej tamy, organizacje Amazon Watch i International Rivers wraz z Google Earth stworzyły film obrazujący co się stanie, gdy rzeka Xingu zostanie zatamowana. To jest blog akwarystyczny, więc w swych tekstach skupiam się jedynie na rybach, ale w tym przypadku ucierpią nie tylko one. Zagrożony jest cały las deszczowy, a wraz z nim zamieszkujące go zwierzęta, a również ludzie.

Budowa tamy Belo Monte ma dać początek olbrzymiemu projektowi, który zakłada wzniesienie ponad stu tam w dorzeczu Amazonki, który może zamienić tą najcudowniejszą na świecie rzekę w niekończący się ciąg zastygłych rozlewisk.

Niedawno pewien znany nurek powiedział, że akwarystyka przyczynia się znacząco do wyniszczania raf koralowych. Na pewno było w tym sporo racji. Jednak w takich chwilach jak ta, akwarystyka może okazać się jedyną szansą, by niektóre przepiękne i unikalne gatunki ryb nie trafiły na czerwoną listę pod zakładką Extinct.

Tragiczne skutki ocieplenia klimatu - Boliwia

2010-08-31T06:10:00.000-07:00

Jak podaje serwis Nature News w Boliwii zima w tym roku była wyjątkowo surowa, co tragicznie odbiło się na tamtejszej faunie.
Z powodu niskiej temperatury zginęło około 6 milionów ryb i tysiące aligatorów, żółwi i słodkowodnych delfinów. Jest to największa biologiczna katastrofa w tym rejonie, przynajmniej taka, którą pamięta współczesna nauka. Dla przykładu rzeka Santa Cruz to tysiąc martwych ryb na każde sto metrów rzeki.

Rzeki, których temperatura w zimie oscyluje wokół 15 stopni Celsjusza, w tym roku miały 4 stopnie. Naukowcy starają dociec co dokładnie i bezpośrednio zabija ryby - niska temperatura i szok z nią związany, czy raczej chłód to tylko pośredni czynnik, gdyż sprawia on, że ryby stają się dużo bardziej podatne na zagrożenia, na które w optymalnych warunkach są odporne - różnego rodzaju choroby i pasożyty.

Niestety zmiany klimatyczne wydają się być faktem odciskającym coraz wyraźniejsze piętno na łonie natury.

Ofiary akwarystyki cz. 1 - sum rekini

2010-08-24T05:39:00.000-07:00

Dzisiejszym wpisem chciałbym zacząć serię tekstów na temat ryb i innych stworzeń, które w taki czy inny sposób cierpią z powodu tego, że ktoś wymyślił sobie takie hobby, jakim jest akwarystyka.
Może to wyglądać nieco tak, jakbym strzelał sobie samobója, przecież chcę swym blogiem popularyzować naszą pasję, a nie oczerniać je w oczach innych. Uważam jednak, że wszyscy jesteśmy zobowiązani do szerzenia tego typu informacji, by trafiać do świadomości początkujących akwarystów szukających wiedzy właśnie w internecie.

Obserwując ile sklepów sprzedaje gatunki, które nigdy nie powinny trafić do akwariów, czy nawet takie, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego, dochodzę do wniosku, że mimo setek postów na forach akwarystycznych walczących z tego typu trendami, mam wrażenie, że jednak przegrywamy z tym brudnym biznesem. Jako akwaryści, jesteśmy pośrednio również w jakiś sposób winni temu, więc winni też jesteśmy naturze, by w miarę naszych możliwości, nie być obojętnym na krzywdę ryb, których może akurat my nie kupimy, ale ktoś to zrobi na pewno. Zastanawia mnie, czy za mało jest pięknych gatunków, które świetnie nadają się do akwariów, że sklepy zaopatrują się w te, które nie nadają się do nich w ogóle?

Serię zaczynam od...

Sum rekini (Pangasianodon hypophthalmus lub Pangasius sutchi)

Prawdopodobnie na atrakcyjność i popularność tej ryby wpływa fakt, że do pewnego stopnia przypomina ona swoim kształtem rekina i chyba właśnie to popycha początkujących akwarystów do kupna tych ryb. Oprócz oczywiście samego sprzedawcy, wszak na pewno nie wspomni on potencjalnemu klientowi, że rozmiar dorosłej ryby w naturze przewyższa spokojnie 1 metr... Ilu z początkujących akwarystów dysponuje w ogóle akwarium tej długości? Oczywiście, sum rekini w małym akwarium mocno skarłowacieje, ale kto wie, czy my też nie skarłowacielibyśmy spędzając całe życie w pomieszczeniu o rozmiarach 1 x 1 x 1 m ? Czy to oznaczałoby więc, że moglibyśmy żyć w takich warunkach? Na dodatek jest to ryba stadna.

Ryba faktycznie przypomina w pewnym stopniu rekina.
Źródło: Wikimedia Commons

A tu wyrośnięty osobnik...

Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że równie często, co w naszych akwariach, ryby te pojawiają się na naszych stołach. Zapewne wielu zdziwi się w tej chwili, lub nawet zaprzeczy - przecież nigdy w życiu nie jadłem suma rekiniego! A pangę jadłeś? Ano właśnie... :) Akwariowe sumy rekinie, to nic innego jak panga sprzedawana na stoisku rybnym, tylko w nieco innej formie. Problem w tym, że mało kto interesuje się tym, jak przed filetowaniem wygląda ryba, którą kupuje na obiad.

A tu w nieco innej formie... Źródło: Wikimedia Commons

Absurdalne w tym wszystkim jest to, że okazuje się iż najprawdopodobniej ryba ta nadaje się do jedzenia w równie znikomym stopniu, co do akwariów. Nie będę się jednak rozwodził nad wątpliwą wartością odżywczą tych ryb, spowodowaną różnymi chemicznymi i hormonalnymi zabiegami prowadzonymi na tych rybach w azjatyckich hodowlach w celu stymulowania rozrodu w sztucznych warunkach, bo to raczej temat na innego bloga. Zainteresowani odnajdą sobie w sieci odpowiednie publikacje.

Próbowałem kiedyś pangę i nie należy do najsmaczniejszych ryb. A ryby lubię, nie powiem!

Ja tylko apeluję, by nie kupować tych ryb do akwarium, bo prędzej czy później staniemy przed problemem, co dalej zrobić z tą wielką rybą. Zjeść? Jeśli ktoś ma serce, by usmażyć własnego zwierzaka, nie widzę przeszkód. To już chyba będzie dla niego lepsze, niż oddanie z powrotem do sklepu, lub tkwienie w miejscu w akwarium, w którym nawet nie można się obrócić...

Subskrypcja :)

2010-08-20T00:44:00.000-07:00

Nie wiem, czy zauważyliście, ale kilka dni temu w prawym górnym rogu bloga pojawił się taki mały licznik:

Jest to licznik pokazujący tych, którzy postanowili śledzić mojego bloga na bieżąco. Przy okazji od razu się po chwalę, że mam już pierwszego stałego czytelnika, z czego jestem bardzo dumny :) Gdybym miał środki czy jakiegoś super sponsora, chętnie wysłałbym tej osobie jakąś fajną nagrodę za ten szczytny czyn! Środków jednak nie mam, więc tylko podziękuję ładnie i zachęcę tę osobę do ujawnienia się w komentarzach - śmiało, napisz drogi czytelniku/droga czytelniczko co skłoniło Cię do subskrybowania tego bloga i czemu tak bardzo Ci się tu spodobało? ;)

Jeśli i Ty również byś chciał dowiadywać się automatycznie o moich nowych wpisach, zapraszam do kliknięcia w ten licznik i subskrypcji poprzez czytnik RSS. Jeśli to pojęcie jest dla Ciebie nowe i niezrozumiałe (dla mnie też jeszcze niedawno było, choć komputer mam nie od wczoraj), to zapraszam do zapoznania się z terminem np. na poniższych stronach:

http://www.roxweb.pl/2010/07/najlepsze-czytniki-rss-dostepne-z.html

http://cioswnos.pl/index.php/jak-korzysta-z-rss.html

Jeśli jeszcze nie korzystasz z czytnika RSS, może Ci się wydać nieopłacalne (czasowo - bo jest to oczywiście darmowe), by bawić się w to jedynie dla mojego bloga (wcale mnie to nie dziwi ;) ). Jednak okazuje się, że czytnik RSS (w dowolnej formie - ja korzystam z czytnika google), to świetna sprawa, bo możemy na bieżąco śledzić niemal wszystkie strony, które lubimy wraz z forami internetowymi i niemal od razu dowiadywać się o wszelkich aktualizacjach, nowych artykułach, czy nawet nowych postach na forach!

Gorąco więc zachęcam do zapoznania się z tematem i wypróbowania tej metody obcowania z siecią internetową, bo jest bardzo wygodna. Zachęcam też oczywiście zarazem do zasubskrybowania tą metodą mojego bloga! Z niecierpliwością czekam, aż mój mały licznik pokaże kolejną magiczną liczbę 10, później 20, a później... Oj, chyba za bardzo się rozmarzyłem :)

Pozdrawiam!

Zbrojniki z odłowu?

2010-08-18T12:06:00.000-07:00

Trafiłem dzisiaj na ciekawy filmik na Youtube. Pokazuje on pracowników jednego z importerów ryb tropikalnych (głównie pielęgnic) w terenie. Filmik rodem z Ameryki Południowej. Najpierw obejrzyjcie sobie, a potem pogadamy:

Filmik jest ciekawy, bo pokazuje jak odbywa się odławianie akurat tej rodziny ryb (zbrojnikowate), a raczej jaką sprytną metodę opracowali odławiacze. Po co męczyć się i łapać dorosłe, zwinne i szybkie ryby (kto próbował złapać zbrojnika w akwarium z dużą ilością kryjówek, ten wie o czym mówię), skoro można zrobić to łatwiej i o wiele efektywniej. Zbrojniki w naturze rozmnażają się w wykopanych przez siebie tunelach w podłożu, tuż przy brzegach - stąd popularne używanie rurek PCV w akwariach tarliskowych symulujące to zjawisko. Pracownicy firmy szukają więc takich tunelów, ładują w nie łapę i wyciągają gumiasty zlepek ikry (około 1000 w jednym takim "skrzeku"!) i zamiast kilku dorosłych okazów, wychowują sobie tysiące małych rybek lepiej znoszących długotrwały transport.

Naszło mnie jednak pytanie - czy te rybki, poczęte w naturze, lecz wyklute i podchowane w plastikowym pojemniku, to jeszcze odłów? Oczywiście, odpowiedź jest niejednoznaczna i można by o tym dyskutować, jednak co mnie trapi, to jak firmy odławiające (bo zapewne wszystkie tak postępują) oznaczają swoje ryby i co jeszcze istotniejsze, jak wysoko je wyceniają? Reasumując, czy sprzedają je jako dzikie ryby?

Pomóżmy

2010-08-12T23:35:00.000-07:00

Apel, a raczej zwykła prośba.

Jednemu z nas - akwaryście takiemu jak Ty i ja, woda odebrała w jednej chwili wszystko co posiadał. Cóż za paradoks, że żywioł, który kochamy, może obrócić się przeciw nam z taką niszczycielską siłą. Pomyślmy, że może się to przydarzyć każdemu z nas i wyciągnijmy pomocną rękę.

Słów już wystarczy, resztę dopowie to zdjęcie:

Jeśli chcesz pomóc, a w tym przypadku możesz pomóc bardzo skutecznie, odwiedź poniższy link, tam znajdziesz wszystkie potrzebne informacje:

http://www.discusforum.pl/viewtopic.php?t=2878

DISCUSBOOK 01 - Heiko Bleher

2010-08-11T12:18:00.000-07:00

Właśnie pojawiła się w sprzedaży książka autorstwa Heiko Blehera pt. DISCUSBOOK 01 - można ją zamówić na oficjalnej stronie autora i kosztuje niecałe 20 euro. Wbrew temu co sugeruje tytuł, nie jest to książka poświęcona wyłącznie dyskowcom/paletkom, ponieważ z opisu wynika, że traktuje ona o szeroko pojętej Amazonii - o wielu gatunkach ryb ją zamieszkujących (kilka potencjalnych sensacji - o tym w dalszej części tekstu) i zakątkach dotąd nie tkniętych stopą cywilizowanego człowieka, będą tam również unikalne wywiady z hodowcami i opisy zbiorników wiernie odwzorowujących tamtejsze biotopy. Jednym słowem gratka dla każdego akwarysty.

Wspomniałem jednak o sensacjach - bowiem zapowiadają się nie-byle-jakie! Szykują się może nawet małe rewolucje... Otóż Heiko Bleher zdradził bardziej szczegółowo na forum Cichlidae.com tym, co będzie oferować jego nowa publikacja - kontrowersje wywołały dwie zapowiedzi. Mianowicie twierdzi on, że podczas swoich ekspedycji wyodrębnił 9 naturalnych odmian (nazywając je gatunkami) żaglowców (przypominam, że aktualnie wyróżnia się jedynie 3!) oraz będzie tam obszerny artykuł udowadniający, że gatunek (ten prawdziwy - jak zaznacza H. Bleher) Pterophyllum Altum - gatunek który podbił w ostatnich latach serca wielu spośród akwarystycznej braci, a całej reszcie (tej która nie może sobie na niego pozwolić) śni się po nocach ;) - jak dotąd jeszcze nigdy nie został rozmnożony w niewoli...

I co Wy na to?

Czy Twoje ryby też słuchają rock'n'rolla?

2010-08-09T11:07:00.000-07:00

Jeśli tak, to podziel się z nimi najnowszą wieścią ze świata rybnej taksonomii! Nowo odkryty gatunek - Lepidocephalichthys zeppelini - z rodziny Cobitidae (z której wywodzą się m. in. popularne w naszych akwariach bocje, cierniooczki, czy choćby występująca w polskich wodach koza (ale ryba :)) został nazwany na cześć legendarnej hardrockowej grupy - Led Zeppelin. Naukowcy opisujący nową rybę tłumaczą w swej pracy, że kształt charakterystycznych kostnych płytek na płetwach piersiowych ryby przypominał im... dwugryfową gitarę, na której grywa Jimmy Page - lider zespolu. No cóż, nie można odmówić im wyjątkowej wyobraźni i nietuzinkowego poczucia humoru, ale to chyba dobrze :)

Jeszcze tylko jako kolejną ciekawostkę dodam, że to nie pierwszy taki przypadek. W przeszłości też pewna ryba zyskała nazwę po innej gwieździe ostrego grania - nazywa się Zappa confluentus. Kto wie, po jakim to artyście?:)

Nie wiem jak Wasze, ale moje ryby są zachwycone tą wiadomością i z tej okazji poprosiły mnie, żebym puścił im coś mocniejszego ;) No to... Whole Lotta Love!

Źrodło:
A new species of Lepidocephalichthys (Teleostei: Cobitidae) with distinctive sexual dimorphism and comments on relationships in southern lineages of Cobitidae
JUSTIN C. HAVIRD (USA), LAWRENCE M. PAGE (USA), WEERAPONGSE TANGJITJAROEN (Thailand), CHAVALIT VIDTHAYANON (Thailand), CHAIWUT GRUDPAN (Thailand) & SURIYA UDDUANG (Thailand)

Awaria prądu - co z filtrem biologicznym?

2010-07-22T04:30:00.000-07:00

Dzisiaj znowu o biologii. Jest to często poruszany temat na moim blogu, ale tylko dlatego, że jest to jedna z najistotniejszych kwestii, jeśli chodzi o funkcjonowanie każdego akwarium. Zapraszam do lektury :)

Jakiś czas temu na forum Tropheus Tanganika dyskutowaliśmy na temat jednego z moich tekstów dotyczącego nitryfikacji w akwarium. Temat wątku na forum TT dotyczył żywotności bakterii w odłączonych od prądu "kubełkach" (filtrach biologicznych).

Mianowicie, kontrowersję wywołało moje dosyć śmiałe (może nawet zbyt śmiałe) stwierdzenie, że bakterii w kubełku nie zabije nawet długotrwały brak tlenu. Nie zabije, a jedynie wprowadzi w stan, mówiąc potocznie, "uśpienia", z którego bakterie będą mogły się "wybudzić", gdy warunki wokół nich się poprawią. Wniosek taki wyciągnąłem czytając publikacje dr Tim'a Hovanec'a (www.timhovanec.com, www.drtimsaquatics.com) , o którym i o których można było poczytać w wyżej podlinkowanym tekście. Traktowały one o bakteriach, które przechodzą właśnie w taki stan uśpienia, gdy są zamykane w butelkach popularnych "biostarterów", gdzie jak można się domyślić, nie mają dostępu ani do tlenu ani do związków azotowych, potrzebnych im do funkcjonowania. Ten fakt został potwierdzony naukowo.

Powstało jednak sensowne pytanie - czy można ten fakt analogicznie przełożyć również na przypadek filtra biologicznego? Czy nie będzie to zbytnie uproszczenie sprawy i lekkie nadużycie? Czy bakterie w naszym "kubełku" są w stanie same przejść w taki sam stan uśpienia, tak jak przechodzą w laboratorium w odpowiednich warunkach i przygotowanej do tego buteleczce? A może potrzebne są do tego jakieś specjalne laboratoryjne zabiegi, które to umożliwiają, a w zwykłym akwarium bakterie nitryfikacyjne, zamiast przejść w taki stan, po prostu zaczną umierać? Zbyt pochopna odpowiedź na te istotne pytania mogłaby przynieść dużo szkód, więc by informacje były wiarygodne, konieczne okazało się sięgnięcia do źródła - zapytałem o to samego dr Tim'a.

Zwróciłem się do niego z pytaniem, co się stanie, gdy filtr biologiczny zostanie odłączony na dłuższy okres z obiegu akwarium i również z prądu. Na przykład podczas awarii prądu lub gdy zapomnimy uruchomić ponownie filtr po jego czyszczeniu (to mi się już zdarzało...).

Dr. Hovanec okazał się świetnym gościem, bardzo skorym do pomocy i odpowiedzi na błahe pytania zwykłego polskiego akwarysty :) Na początku zaznaczył, że ta kwestia jest dosyć złożona z punktu widzenia naukowca, ale postara się to opisać w sposób przyswajalny pod kątem odbioru przez akwarystów.

Potwierdził, że bakterie zaczną w odłączonym filtrze zaczną spowalniać swoje funkcje i "usypiać", ale nie ginąć. Szybkość procesu usypiania zależna będzie od wilgotności i stanu złoża, na którym osiadły bakterie nitryfikacyjne - im mniej wilgotne złoże (np. nie zalany na powrót wodą filtr), tym uśpienie następuje szybciej.

Naturalnie również ilość tlenu w wodzie, w której znajduje się złoże i jego stopień zabrudzenia będzie kluczowy.

1. Jeśli złoże jest stosunkowo czyste (np. przepłukaliśmy je) a woda jest natleniona, to bakterie przetrwają nawet kilka dni bez zauważalnego ubytku w ich kondycji.

2. Jeśli złoże zostanie wyciągnięte z wody i pozwolimy mu wyschnąć, bakterie zaczną przechodzić w stan uśpienia natychmiast - brak wody to bardzo złe warunki dla bakteri, dlatego od razu na to reagują.

3. Jeśli w odłączonym od prądu filtrze znajduje się dużo materii organicznej (brudu, mułu), w tym momencie zaczną namnażać się inne bakerie - odpowiedzialne za rozkład tej materii. Bakterie te rozprzestrzeniają się szybciej od bakterii nitryfikacyjnych, zużywając przy tym tlen z wody i tym samym "stłamszą" je zmuszając do ustąpienia pola i przejścia w stan uśpienia.

Tak opisał tę sytuację znany na świecie autorytet do spraw nitryfikacji w akwarium. Jako naukowiec badający tego typu procesy, musiał się pewnie nieźle wysilić, żeby opisać to zagadnienie w takim uproszczeniu, jednak dzięki temu możemy wyciągnąć przydatne dla nas wnioski.

Dla mnie najważniejszy jest fakt, że wiadomo jak zachować się w przypadku, gdy dotyka nas wielogodzinna awaria prądu (a takie zdarzają się chyba każdemu przynajmniej raz do roku). Należy wtedy wypłukać złoże z filtra z brudu, opróżnić kubełek z brudnej wody i mułu, zalać wodą z akwarium i spokojnie czekać na powrót energii elektrycznej. A gdy to się w końcu stanie, nie podłączajmy filtra od razu. Najpierw jeszcze raz wylejmy wodę z kubełka, która w nim była podczas awarii i dopiero podłączmy go do obiegu i prądu.

Oczywiście pominięta została tu kwestia tego, że nasze ryby to nie bakterie i bez tlenu w wodzie długo nie pociągną. Pamiętajmy o tym :) Ale to już inna historia...

Złota rybka i niewierny Tomasz

2010-07-19T23:48:00.000-07:00

Czytywałem już wiele prób perswazji początkującym akwarystom, dlaczego nie powinno trzymać się karasi ozdobnych w kulach i wydaje mi się, że słowa to zwykle słaby argument. Następnym razem pokażcie takiemu "niewiernemu Tomaszowi" ten artykuł, a gdy zobaczy, że jego złota rybka czy welon może być większy od kuli, w której go trzyma, może uwierzy...

Dlaczego należy przykrywać akwarium!

2010-07-15T01:46:00.000-07:00

Nowy gatunek pielęgnicy - Crenicichla hu

2010-07-15T00:51:00.000-07:00

Rodzaj Crenicichla jest najliczniejszym spośród wszystkich rodzajów pielęgnic - liczy około 80 opisanych gatunków i właśnie opisano kolejny - Crenicichla hu. Ryba pochodzi ze strumienia Piray–Miní - lewego dopływu rzeki Paraná w Argentynie.

Pielęgnica ta dorasta do około 15 cm (samiec). Samice są nieco mniejsze (12 cm). Ryba ma ciemne, szaro-czarne, czasem brązowawe ubarwienie i czarne nieregularne plamy po bokach. Samice mogą mięć delikatne pomarańczowe zabarwienie w okolicach płetw piersiowych.

Woda w strumieniu, z którego ryba ta pochodzi, jest bardzo czysta, a prąd wartki. Dno wyścielone jest piachem i głazami, a głębokość waha się od 20 centymetrów do 1,40 metra.

Szerszy opis ryby i zdjęcia znajdziecie tutaj.

Źródło:
Crenicichla hu, a new species of cichlid fish (Teleostei: Cichlidae) from the Paraná basin in Misiones, Argentina
LUBOMÍR PIÁLEK (Czech Republic), OLDŘICH ŘÍČAN (Czech Republic), JORGE CASCIOTTA (Argentina) & ADRIANA ALMIRÓN (Argentina)

Dwa nowe błyszczyki - Moenkhausia spp.

2010-07-12T02:27:00.000-07:00

Dwa nowe gatunki tych rybek zostały właśnie opisane. Pochodzą z północnej Brazylii z dorzeczy Amazonki.

Pierwszy - Moenkhausia chlorophthalma - zamieszkuje rzekę Xingu. Swoją nazwę zawdzięcza opalizującym na zielono oczom (z greckiego: chloros - zielony i ophthalmos - oko).

Drugi - Moenkhausia plumbea - odnaleziony w dorzeczu Tapajos, a jego nazwa bierze się z ciemnego pasa ciągnącego się wzdłuż tułowia (z łaciny: plumbum - prowadzić).

Zdjęcia rybek tutaj a dodatkowe informacje tu.

Mandaryn rozmnożony w niewoli.

2010-07-09T06:32:00.000-07:00

ORA - największa na świecie firma zajmująca się hodowlą akwariowych ryb morskich z Florydy - oficjalnie ogłosiła, że jej pracownikom udało się rozmnożyć w niewoli popularnego i zabójczo pięknego Mandaryna (Synchiropus sp.). Jest to pierwszy taki przypadek na świecie i świetna nowina dla akwarystów, gdyż okazy sprowadzone z odłowu często przejawiały problemy z pobieraniem pokarmu i po jakimś czasie "znikały" z akwarium. Ciekawe czy trafią i na nasz rynek?

Źródło zdjęcia: Wikipedia

Na ratunek pyszczakom z Malawi.

2010-07-07T10:44:00.000-07:00

Jezioro Malawi od lat cieszy się sławą stosunkowo wolnego od zanieczyszczeń, które mogłyby zagrażać ogromnej liczbie gatunków pielęgnic, jakie zamieszkują te wody. Niewiele jest jeszcze takich miejsc, które nie byłyby zagrożone skażeniem przez działalność człowieka. Przyczyna takiego stanu rzeczy jest prosta - okolice jeziora Malawi są nieatrakcyjne dla przedsiębiorstw, gdyż infrastruktura na wybrzeżach jest mało atrakcyjna przemysłowo. Zawsze są jednak dwie strony medalu.

Absurdalnie jednak, to właśnie ten fakt przyczynił się do tego, że w ciągu kilku dekad liczba pielęgnic drastycznie zmalała. Powód? Brak miejsc pracy i możliwości zarobku zmuszało ludność zamieszkującą wybrzeża jeziora do intensywnego poławiania ryb. Dla lepszego efektu na początku lat 70-tych zaczęto używać długich sieci, które bardzo skutecznie przetrzebiały populacje afrykańskich pyszczaków. W ciągu 15 lat liczba sieci wzrosła 50-krotnie i nagle okazało się, że połowy są coraz mniej okazałe. W latach 90-tych sytuacja stała się już dosyć dramatyczna. Obecnie w południowo-wschodniej części jeziora już prawie nie widuje się zarzuconych sieci - bo praktycznie nie ma już tam ryb.

Do tej pory nie ma też żadnych regulacji prawnych dotyczących połowu ryb i mimo, że rozciąganie sieci jest zabronione, to nikt tego nie egzekwuje. Państwa graniczące z jeziorem nie biorą na siebie tej odpowiedzialności.

W latach 80-tych w południowej części jeziora udało się utworzyć Park Narodowy, który roztaczał się na ok. 7 km kwadratowych powierzchni jeziora - w odległości 100 metrów od lądowych granic Parku połów ryb był zabroniony. Jak łatwo odgadnąć, tylko na papierze. W rzeczywistości rybacy tworzyli swoje bazy wypadowe nawet na wysepkach Maleri, leżących na terytorium Parku.

Promyk nadziei pojawił się w 2006 roku, gdy grupa Malawijskich miłośników jeziora mianująca się "Waterlands" dostała pozwolenie na pielęgnację obszarów objętych Parkową ochroną. Udało im się przegonić kłusowników i zajęli się konserwacją wyniszczonego biotopu. Na piaszczystych terenach zaczęto zaszczepiać roślinność z innych części jeziora, która tutaj już całkowicie zanikła, niszczona przez sieci rybaków. Zabieg ten miał skusić do przybycia na powrót w te rejony ryb z grupy "Utaka", dla których bogata roślinność jest miejsce rozrodu, gwarantując schronienie dla dorastającego narybku. Jednak kluczową akcją jest rozstawianie swoistych pułapek na sieci kłusowników. Jest to proste, ale skuteczne urządzenie zrywające/chwytające zarzucane sieci. Skonstruowanie pojedynczego egzemplarza nie jest drogie (ok. 13$), ale aby przynosiły wyraźny efekt, musi ich być rozstawione pod wodą olbrzymie ilości (ok. 2000 szt.). Należy dodać, że Waterlands wykonują te pułapki samodzielnie, z dostępnych materiałów zdatnych do użycia.

Już obecne raporty dowodzą, że akcja jest skuteczna i ryb przybywa w oczach, jednak pracy do wykonania jest wciąż wiele. Najnowszy problem, to na przykład trudność w znalezieniu stalowych elementów, które mogłyby posłużyć do konstrukcji nowych pułapek. Podobno Chińczycy skupują od Afrykańczyków wszelki dostępny stalowy złom. Waterlands muszą szukać więc wszelkich dostępnych możliwości - wykorzystują na przykład zdobyte wraki samochodów.

Na szczęście wiele miłośników pielęgnic, organizacji akwarystycznych i instytucji włącza się do akcji ofiarowując wsparcie pieniężne, co umożliwia dalsze skuteczne działanie. Powstał ku temu specjalny fundusz o nazwie Stuart M. Grant Cichlid Conservation Fund , na który każdy może ofiarować własną dotację (przez konto PayPal) i tym samym osobiście przyczynić się do ratowania jednego z najcudowniejszych podwodnych światów. Dodam tylko, że nie często ma się okazję tak realnie wspomóc środowisko naturalne, w którym mieszkają ryby, które tak często goszczą w naszych akwariach.

Więcej informacji tutaj.

Wyprawa do świata zwartek - Sarawak, Malezja

2010-07-05T03:03:00.000-07:00

Kraina, do której chciałbym Was dzisiaj na chwilkę zabrać i pokazać od tej dzikszej strony nazywa się Sawarak. Możliwe to będzie za pośrednictwem słów i zdjęć Pana Michaela Lo, któremu jestem bardzo wdzięczny za udostępnienie owoców swojej pracy. Piękne zdjęcia pięknych miejsc.

Sarawak.

Teraz trochę podstawowych informacji na temat miejsca do której się udamy - za Wikipedią.

Sarawak to największy stan Malezji położony w północnej części wyspy Borneo, graniczy z Brunei, Indonezją i stanem Sabah. Siedzibą stanu jest miasto Kuching położone w zachodniej części.

Podstawą gospodarki jest rolnictwo. Uprawia się kauczukowiec, ryż, pieprz, sagowiec, palmę kokosową i olejową. W centrum stanu dominuje eksploatacja lasu, na wybrzeżu duże znaczenie ma rybołówstwo. Ważny region górniczy – eksploatacja złóż ropy naftowej, rud żelaza, antymonu, złota i fosforytów. Przemysł chemiczny, drzewny, włókienniczy, skórzany i spożywczy. Główne miasta: Kuczing, Miri, Sibu.

Większą część powierzchni stanu zajmują góry: Crockera (szczyt Mulu, 2377 m n.p.m.), Penambu, Iran i Kapuas Hulu. Na wybrzeżu silnie zabagnione niziny. Klimat równikowy, wybitnie wilgotny. Gęsta sieć hydrograficzna, największe rzeki: Rajang, Baram. Wilgotny las równikowy.

No to wyruszamy :)

Nasza wycieczka podzielona będzie na kilka różnych miejsc w zależności od występowania różnych gatunków tytułowych kryptokoryn.

Pierwszą lokacją będzie miejsce występowania rośliny o łacińskiej nazwie Cryptocoryne uenoi. Jak wiadomo, kryptokoryny przyjmują różne kształty, kolory liści i długości łodyg w zależności od warunków w jakich się znajduje i tu możemy się o tym przekonać. Największe różnice są między okazami emersyjnymi i submersyjnymi.

I ta sama roślina w akwarium:

Jednym z najbardziej rozpowszechnionych gatunków zwartek na wyspie Borneo jest C. longicauda.

Następne miejsce to rzeka, w której występuje Crypt. auriculata.

A w rzeczce tej można było zobaczyć małe niezindentyfikowane razborki:

Nieopodal rzeki o nazwie Rajang, w jej rozlewiskach i kanałach w sporych skupiskach można było znaleźć Crypt. lingua.

A w pobliskich bagnach rośnie Crypt. pallidinervia, która przeważnie rośnie w wodach przez akwarystów znanych jako azjatyckie "black water".

Biotop ten jest w dużej części zniszczony przez wypalanie i wycinanie drzew, ale nadal można znaleźć tu ciekawe formy życia. Jak na przykład brzankę Puntius hexazone:

Kolejne miejsce to rzeki znajdujące się w centralnej części stanu Sarawak i jest to miejsce występowania Crypt. bullosa. Tworzy ona gęste dywany pod wodą, jak i na brzegach.

A oto jakie rybki można było znaleźć podczas tej wyprawy:

Strzelczyk, Toxotes sp.

Sum, prawdopodobnie Mystus nemurus.

Słodkowodny kolczobrzuch, Carinotetraodon salivator:

Iglicznia:

Oraz "długonosa" krewetka z rodzaju Caridina sp.

Kolejny zaprezentowany gatunek zwartki, to Crypt. fusca.

Najgęściej występuje na słonawowodnych torfowych mokradłach:

Kolejny gatunek i mini-biotop - Crypt. cordata var. zonata.

Oraz Crypt. striolata:

Kolejne zdjęcia zrobione zostały w tych samych rejonach, ale podczas pory deszczowej, więc poziom wód znacznie się podniósł. Wiele skupisk emersyjnych zwartek zostało zatopionych, w związku z czym zniknęły ich kwiatostany i zmienił się nieco ich kształt. Wyraźnie poprawiła się ich kondycja - pora deszczowa im sprzyja.

I jeszcze trochę malowniczych zdjęć, z różnych lokalizacji:

Znalezione w sieci: Co potrafią wąsy molinezji (Poecilia sphenops)

2010-07-01T02:01:00.000-07:00

Ot taka ciekawostka z Kopalni Wiedzy :)

Fluorescencyjne "ryby"...

2010-06-28T13:04:00.000-07:00

Jak podaje portal PFK, w Tajwanie oficjalnie ogłoszono "sukces" wyhodowania i skutecznego rozmnażania genetycznie zmodyfikowanych ryb - pielęgnicy zebry (Amatitlania nigrofasciata) i skalara (Pterophyllum scalare). Rzecz pozostawiam bez komentarza i przeraża mnie tylko jak wielkim sukcesem dla Tajwańskich naukowców jest to osiągnięcie. Aż strach pomyśleć, jaki będzie ich następny krok. I tylko zazdroszczę Anglikom, że u nich prawo zabrania importu i wprowadzania na rynek tego typu zmutowanych stworzeń. A czy ktoś wie jak jest u nas?

Oryginalny artykuł, zdjęcia i film można zobaczyć tutaj.

Nowa rybka z podrodziny Danioninae - Betadevario ramachandrani

2010-06-28T00:45:00.000-07:00

Nowa rybka do złudzenia przypominająca popularne i liczne obecnie gatunki z rodziny Danio została zaliczona do nowego rodzaju i jest jak na razie jedynym jego przedstawicielem.

Chciałbym zwrócić szczególną uwagę na to, że rybka ta jest kolejnym gatunkiem z podrodziny Danioninae opisanym przez sławny w świecie ichtiologów duet - prawdziwą ekspertkę od tych ryb, niedawno zmarłą po rocznej walce z rakiem Fang Fang Kullander i jej męża Svena Kullandera. Gatunek ten został zatwierdzony tuż po jej śmierci. Dla zainteresowanych, więcej o Fang Fang Kullander można poczytać na blogu jej męża lub tutaj.

Wracając do Betadevario ramachandrani, pochodzi on z południowych Indii ze stanu Karnataka. Zamieszkuje skalisty strumień rzeki Sita, o dosyć niskich temperaturach (19*C w grudniu), częstych opadach deszczu i pH wynoszącym 6,4.

Badane dorosłe okazy miały ok. 4,5 cm długości. Gatunek wyróżnia od jemu podobnych para stosunkowo długich wąsów.

Oryginalny tekst, zdjęcia rybki i strumienia zamieszkiwanego przez nią można znaleźć tutaj.

Źródło informacji:
Pramod, PK, F Fang, K Rema Devi, T-Y Liao, TJ Indra, KS Jameela Beevi & SO Kullander, 2010. Betadevario ramachandrani, a new danionine genus and species from the Western Ghats of India (Teleostei: Cyprinidae: Danioninae). Zootaxa 2519: 31–47.

Nowy kąsaczowaty - Hasemania kalunga

2010-06-16T00:28:00.000-07:00

Opisano nowy gatunek z rodzaju Hasemania. Należy do niego również na przykład w miarę popularny w naszych akwariach miedzik obrzeżony (Hasemania nana). Nowo odkryta rybka zamieszkuje rzekę Tocatins w Brazylii. To ta sama rzeka, z której pochodzą dwa niedawno opisane gatunki ziemiojadów, o których pisałem tutaj.

Rybki były odławiane na piaszczystych płyciznach wyścielonych liśćmi o czystej/przejrzystej wodzie. Z zawartości przewodu pokarmowego wynika, że odżywiają się małymi owadami.

Zdjęcie (niestety jedynie spreparowanej) rybki można zobaczyć tu.

Źródło i więcej informacji można znaleźć w pracy:
Bertaco, VA and FR Carvalho (2010) New species of Hasemania (Characiformes: Characidae) from Central Brazil, with comments on the endemism of upper rio Tocantins basin, Goiás State. Neotropical Ichthyology 8, pp. 27–32.

Mity i fakty: Na tropie bakterii nitryfikacyjnych - tajemnica biostarterów.

2010-06-09T08:34:00.001-07:00

Jakiś czas temu, podczas dyskusji na forum Klubu Miłośników Tanganiki w jednym z tematów poświęconych filtracji okazało się, że jest, wiele niejasności, jeśli chodzi o popularne ostatnio "startery" pomagające rzekomo w szybkim zamknięciu cyklu azotowego w akwarium. Rozgorzała dysputa i każdy wraził swoje zdanie na temat tego, co znajduje się w owych magicznych buteleczkach. Jak nietrudno się domyślić, każdy miał swoje własne zdanie na ten temat, lecz tym co mnie zdziwiło, był fakt, że nikt tak dokładnie tego nie wie. Nikt nie ma pewnej, potwierdzonej informacji. Jak to możliwe w naszych czasach, że produkt używany w co drugim akwarium jest aż taką enigmą? Postanowiłem to sprawdzić :)

Najwięcej kontrowersji budzi najprostsze pytanie - czym one naprawdę są? Bo czym PODOBNO to wiadomo. Wg ich twórców - wielu czołowych firm akwarystycznych - są to buteleczki, które zawierają mieszankę bakterii nitryfikacyjnych, które wlane bezpośrednio do akwarium lub filtra zasiedlą je i pomogą zbiornikowi szybko, a nawet niemal natychmiast "dojrzeć" biologicznie. Są tacy którzy w to wierzą i zazwyczaj z powodzeniem używają starterów do wystartowania swoich akwariów - mimo, że skuteczność preparatów stoi pod znakiem zapytania, to pewne jest, że przynajmniej nie są szkodliwe. Wielu akwarystów jednak wątpi w ich działanie, twierdząc, że niemożliwym jest, by bakterie, które do życia potrzebują silnie natlenionej wody i stałego źródła amoniaku, mogłyby przeżyć długie miesiące lub nawet lata w małej plastikowej, szczelnie zamkniętej butelce.

Okazuje się, że nasi bułgarscy koledzy "po fachu" również zastanawiali się nad zawartością owych "magicznych buteleczek" i posunęli się nieco dalej - wysłali zapytanie o skład starterów do firmy Sera. Poniżej zamieszczam przetłumaczony fragment listu i następnie odpowiedź na niego:

"W ostatnich latach czytałem coraz więcej publikacji naukowych na temat nitryfikacji w środowisku wodnym, a bardziej szczegółowo w akwariach. Większość z nich pokazało, że nie ma związku między ilością bakterii Nitrobacter i Nitrosomonas, a poziomami amoniaku i azotynów. Badania przeprowadzone przez dr Timothy A. Hovanec'a udowodniły, że w rzeczywistości bakteriami utleniającymi azotyny w akwarium są szczepy z rodzaju Nitrospira.

W związku z tym stwierdzenie, że Wasz produkt (Nitrivec), który zawiera bakterie Nitrosomonas i Nitrobacter, ma znaczący wpływ na kształtowanie się cykl azotu, mija się z prawdą.

Moje pytanie zatem jest następujące - czy macie zamiar zrobić cokolwiek lub czy już prowadzicie własne badania, aby udowodnić swoje racje lub obalić powyższe wnioski? Czy macie w planie wycofanie Sera Nitrivec ze sprzedaży lub zmianę zawartych w nim bakterii?"

Odpowiedź na to pytanie nadeszła z Czech, a jej autorem jest kierownik sprzedaży międzynarodowej. Moje tłumaczenie najistotniejszego fragmentu:

"Muszę powiedzieć, że nie prowadzimy własnych badań dotyczących bakterii denitryfikacyjnych, ponieważ nie jesteśmy producentem tego produktu. Oczywiście jesteśmy w kontakcie z profesjonalistami naszych dostawców i technikami. Mam nadzieję, że rozumiesz, iż użyte gatunki bakterii są naszym "know-how" i nie mogę zdradzać takich informacji.Kupujemy skoncentrowane mieszanki bakterii z USA, od firmy, która prowadzi badania nad nimi od wielu wielu lat. Nie mieliśmy jak dotąd problemów z naszymi biologicznymi produktami i muszę powiedzieć, że są one bardzo popularne wśród naszych klientów.

Wiem, że niektórzy z naszych konkurentów wykorzystują przede wszystkim bakterie Nitrospira, wiem o tym."

Powyższe fragmenty korespondencji pochodzą z tego bułgarskiego forum.

Odpowiedź czeskiego przedstawiciela firmy Sera nie jest zaskakująca. Jednak przyznaje on otwarcie, że ich produkt nie zawiera bakterii z rodzaju Nitrospira.

Nitrospira? Zainteresowało mnie to, gdyż dotychczas czytałem jedynie o bakteriach z rodzaju Nitrosomonas i Nitrobacter, jako tych odpowiedzialnych za nitryfikację. Zainteresowały mnie więc badania dr Timothy A. Hovanec'a, na które powołuje się bułgarski akwarysta. Szybko odnalazłem stronę, której właścicielem jest ów doktor. W internetowych zbiorach można znaleźć wiele ciekawych naukowych publikacji, które zajmują się zagadnieniem nitryfikacji, jednak praktycznie żadna z nich nie skupia się na zastosowaniu w akwarystyce. Tutaj natomiast jest inaczej, dr Hovanec zdaje się prowadzić badania pod kątem właśnie naszego hobby i to jest nie lada gratka ;) No więc zacząłem lekturę.

http://www.timhovanec.com/index.html

I już od razu trafiłem na perełki. Autor strony udostępnił publice kilka relacji ze swych badań:

1. Identification of Bacteria Responsible for Ammonia Oxidation
in Freshwater Aquaria

2. Nitrospira-Like Bacteria Associated with Nitrite Oxidation
in Freshwater Aquaria

3. Comparative Analysis of Nitrifying Bacteria Associated
with Freshwater and Marine Aquaria

Próbowałem przeanalizować te publikacje, jednak nico mnie to przerosło. Zbyt wiele rzeczy tam jest niezrozumiałych dla zwykłego śmiertelnika takiego jak ja :), więc skupiłem się tylko na najistotniejszych kwestiach.

Tak więc, kolejno pokrótce, w pierwszej pracy autor skupia się na zweryfikowaniu jakie bakterie biorą udział w utlenianiu amoniaku, czyli pierwszym etapie procesu nitryfikacji. Wnioski są takie, że rozwój konkretnych szczepów zależny jest od rodzaju środowiska wodnego w jakim zachodzi nitryfikacja, a bardziej dokładnie od wielkości stężeń amoniaku. Proces nitryfikacji będzie przebiegał więc inaczej w zbiornikach hodowlanych, czy domowych akwariach, niż w wodach o dużo większych stężeniach azotu, takich jak ścieki i systemy kanalizacyjne. Stąd też można wysunąć wniosek, że dotychczasowe badania dotyczące nitryfikacji - na potrzeby o znaczeniu np. gospodarczym - nie mogły być wiarodajne, jeśli chodzi o zaadoptowanie ich do warunków akwariowych. W akwarium, gdzie stężenie amoniaku raczej nie przekracza 5mg azotu na litr wody, bakteriami odpowiedzialnymi za utlenianie go do azotynów są inne gatunki z rodzaju Nitrosomonas i Nitrosospira.

Druga praca skupia się na drugim etapie procesu nitryfikacji - utlenianiu azotynów. Do tej poru sądzono, że w akwarium słodkowodnym odpowiedzialne za to są bakterie z rodzaju Nitrobacter, jednak badania dr Hovaneca pokazały co innego. Mimo, że do badanego akwarium dodane były bakterie Nitrobacter i rzeczywiście azotyny zostały utlenione szybciej, niż w akwarium bez dodatku Nitrobacter, to ilość samych bakterii po jakimś czasie była jednak niewykrywalna, w przeciwieństwie do bakterii ze szczepu Nitrospira. Stąd też wniosek, że to te drugie są odpowiedzialne za przeprowadzenie drugiego etapu procesu nitryfikacji w środowisku słodkowodnego akwarium, nie zaś Nitrobacter, jak uważano dotychczas. Prawdopodobnie dodatek bakterii Nitrobacter (które zniknęły po jakimś czasie) dostarczył jedynie wartości odżywczych bakteriom faktycznie odpowiedzialnym za utlenianie azotynów.

Trzecia praca jest chronologicznie najstarszą i prawdopodobnie właśnie zawarte w niej badania skłoniły autora do zgłębienia tematu nitryfikacji pod kątem akwariów. Stwierdza on w niej bowiem, że okazuje się, iż w akwariach nieobecne są szczepy klasycznych bakterii, które odpowiedzialne są za nitryfikację w większych systemach wodnych, lub w naturalnym środowisku.

Ale jakie to ma znaczenie dla nas, akwarystów? Chodzi o to, że badania dr T. Hovaneca dyskredytują tzw. "startery", które zawierają bakterie z rodzaju Nitrobacter i inne nieodpowiednie dla akwarium szczepy. Coś mnie jednak zaniepokoiło, gdy czytałem informacje dotyczące samego doktora. Okazuje się, że jest on właścicielem firmy produkującej swoje własne startery. Czy jego badania mogą być więc wiarygodne? Od razu pojawia się myśl - krytykuje on inne startery, by zwiększyć sprzedaż swojego produktu.

Jeszcze chwila szukania i znalazłem komercyjną stronę dr Tima Hovaneca, gdzie można zakupić jego produkty - DrTim's Aquatics. Jest na niej również wiele ciekawych informacji dotyczących jego innych badań, ale także jego porad. Trafiam na taki tekst - Nitrifying mixtures should be labeled. Ciężko wierzyć na słowo komercyjnemu źródłu, jednak są to bardzo ciekawe informacje, o których nikt wcześniej nie wypowiadał się na głos - przynajmniej żadna z firm produkujących startery. Streszczę więc pokrótce jego meritum.

Tak więc, doktor Tim przestrzega, że każdy produkt zawierający szczepy bakterii powinien być oznaczony datą przydatności do użycia. Należy unikać tych, które takich informacji nie zawierają, lub podają jedynie jakiś nieczytelny kod, z którego nie można być pewnym, czy produkt jest jeszcze ważny. Dr Hovanec twierdzi, że w butelkach "starterów" faktycznie znajdują się żywe bakterie, jednak ich użyteczność zmniejsza się z czasem - wraz z długotrwałym brakiem tlenu i pożywienia. Wg niego obecna technologia nie pozwala na zapewnienie przydatności tego typu preparatów na wiele dłużej niż jeden rok (z zastrzeżeniem, że preparat w ogóle zawiera właściwe kultury bakterii na potrzeby akwarystyki). Wg niego preparat po upływie terminu ważności i tak pomoże w przyspieszeniu zamknięcia cyklu azotowego, ale w zdecydowanie mniejszym stopniu.

Dr Hovanec porusza kwestię niedowierzania akwarystów, że bakterie w rzeczywistości mogą tak długo przeżyć w zamkniętej butelce bez tlenu i bez pożywienia - bardzo częsty argument sceptyków starterów. Wg niego jest to jednak błąd spowodowany przypisywaniu bakteriom "ludzkich" cech. Bakterie potrafią przeżywać w takich warunkach bardzo długo (przez to przetrwały w swoich formach miliardy lat). Po prostu, większość bakterii, gdy nie mają warunków do funkcjonowania, przechodzą w stan "spoczynku" - w formę przetrwalników.

Jednak dr Hovanec zaznacza, że nie dotyczy to bakterii nitryfikacyjnych - one nie tworzą takich form, a mimo to, potrafią przetrwać bardzo długie okresy w niesprzyjających warunkach. Wyjaśnia on, że dzieje się tak, ponieważ bakterie nitryfikacyjne w takiej sytuacji drastycznie spowalniają swoje funkcje życiowe i produkują substancje, które chronią komórkę przed zniszczeniem i w takim stanie cierpliwie czekają na poprawę warunków. Im dłużej przebywają w nieprzyjaznych warunkach, tym głębszy ich stan uśpienia i tym dłużej zajmuje im powrót do normalnej pracy w przypadku poprawy parametrów środowiska, w którym się znajdują. Bakterie giną tylko kiedy ich ściana komórkowa zostanie zniszczona, co spowoduje wyciek substancji zawartych w niej, lub gdy taką ścianę przeniknie jakaś substancja trująca. Wychodzi więc na to, że bakterie nitryfikacyjne wcale nie są takie delikatne jak ogólnie się sądzi. Chyba każdy zgodzi się, że są to bardzo przydatne informacje, które zawsze pozostawały tajemnicą i były przedmiotem jedynie spekulacji i domysłów.

Dochodzenia trwało nadal, szukałem jakiegoś alternatywnego źródła, które potwierdziłoby to, o czym pisze dr Tim Hovanec.

Jakimś cudem trafiłem na dyskusję na stronie www.fishforums.net, w której w roku 2008 toczyła się zażarta dyskusja na temat badań i produktów dr Tima. Pełna argumentów "za", jak i "przeciw". Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że w pewnym momencie do dyskusji dołącza nowo zarejestrowana na tym forum osoba, która przedstawia się jako... dr Timothy Hovanec we własnej osobie. I tu zaczyna się robić ciekawie.

Dr Hovanec zamieszcza kilka bardzo długich i wyczerpujących postów. Opowiada o swojej młodzieńczej pasji - akwarystyce, o tym jak skończył szkołę i dostał szansę robienia tego, co kochał - pracę "z rybami". Od tamtego czasu do teraz prowadzi przeróżne badania dotyczące ryb, a w szczególności nad florą bakteryjną w akwariach. Opowiada jak wiele lat pracy zajęły każde z jego badań i o błędach, które popełniali jego poprzednicy. Co do starterów - uważa on, że kluczem do odpowiedniego działania starteru jest odpowiednia mieszanka bakterii - zaznacza, że to, co np. działa w fiolce w laboratorium, wcale nie musi funkcjonować poprawnie w akwarium. I tym się różnią jego badania od innych tego typu - on bada bakterie w akwarium. W dalszej części swojej wypowiedzi uzmysławia dyskutantom jakie są dzisiejsze realia badań naukowych - nikt nie sfinansuje ich "dla dobra ludzkości". Badania, żeby mogły zostać zasponsorowane muszą przynieść jakiś zysk sponsorom, a same badania są bardzo drogim przedsięwzięciem. Wiele innych argumentów, które przytacza w swoich postach z grubsza nakładają się na to, co zostało opisane wcześniej w moim tekście przy przytaczaniu jego prac, więc nie będę ich powtarzał po raz kolejny.

Dr Hovanec robi też kilka ciekawych uwag, jak na przykład to, że nitryfikanty nie lubią światła słonecznego (źle wpływa na nie długość fal UV), dlatego też nie znajdziemy ich na wierzchniej warstwie podłoża w akwarium.

Podsumowując tę część - ciężko przytoczyć właściwe słowa doktora Hovaneca, najlepiej poczytać samemu jego wypowiedzi i prace (linki zostały podane wcześniej w tekście), jednak mnie osobiście przekonuje to o czym mówi i pisze ten doktor-pasjonat.

Prawdopodobnie jest jeszcze wiele aspektów związanych z biologią w akwarium, które nie zostały do tej pory prawidłowo zdiagnozowane lub poznane. Warto samemu zagłębić się w temat, bo na internecie jest mnóstwo ciekawych wiadomości, choć trzeba uważać, bo w pewnym momencie można się złapać na tym, że im więcej się czyta, tym mniej się rozumie :) Jak widać z tego tekstu, niestety trzeba samemu zawsze ocenić czemu można wierzyć, a czemu nie, bo wiarygodność w dobie internetu to rzecz wielce niewiarygodna i ile osób, tyle różnych opinii. Więc zawsze należy pozostawiać w sobie trochę zdrowego dystansu i wszelkie ruchy w akwarium wykonywać ostrożnie i samemu weryfikować, co jest dobre, a co nie. Czy doktor Hovanec mówi prawdę? Kto wie... A co Ty o tym myślisz?

Poniżej przedstawiam jeszcze małe zestawienie kilku wybranych biostarterów różnych firm z zaznaczeniem, jakich bakterii używają w swoich preparatach. Od razu rzuca się w oczy jak mało firm udostępnia takie dane - moim zdaniem, nie zawsze musi to być spowodowane "tajemnicą handlową". Zapewne wiele z tych firm, jak wspomniana na początku artykuły Sera, kupuje produkt u dostawcy i nie bardzo interesuje się tym, co dokładnie siedzi w buteleczkach.

Tetra SafeStart - Nitrosomonas, Nitrosospira i Nitrospira

Sera Bio Nitrivec - prawdopodobnie Nitrobacter i Nitrosomonas

Nutrafin Cycle - Nitrosomonas i Nitrobacter

JBL FilterStart - JBL nie udostępnia informacji jakich szczepów bakterii używa

Seachem Stability - nie ma informacji co do rodzajów bakterii

Tropical Bacto-Active - również nie ma udostępnionych dokładnych informacji

AquaEl ActiBactol - nie ma informacji

Ikola Miktoorganizmy - j.w.

Źródła:
Paul C. Burrell, Carol M. Phalen, and Timothy A. Hovanec. Identification of Bacteria Responsible for Ammonia Oxidation in Freshwater Aquaria. Applied and Environmental Microbiology, Dec. 2001, p. 5791-5800

Hovanec, T. A., L. T. Taylor, A. Blakis and E. F. DeLong. 1998. Nitrospira- Like Bacteria Associated with Nitrite Oxidation in Freshwater Aquaria. Applied and Environmental Microbiology Vol. 64, No. 1: 258-264.

Hovanec, T. A. and E. F. DeLong. 1996. Comparative Analysis of Nitrifying Bacteria Associated with Freshwater and Marine Aquaria. Applied and Environmental Microbiology Vol. 62, No. 8: 2888-2896.

Dwa nowe kiryski (Corydoras)

2010-06-02T02:35:00.000-07:00

Opisano (Pablo A. CALVIÑO & Felipe ALONSO) dwa nowe gatunki kirysków (Corydoras) pochodzące z północno-zachodniej Argentyny. Wchodzą one w skład grupy reprezentowanej do tej pory przez jeden gatunek o nazwie Corydoras micracanthus. Grupa ta charakteryzuje się krótkimi promieniami płetw piersiowych i grzbietowej, nieco wciętymi płetwami ogonowymi i stosunkowo małymi oczami. Wszystkie 3 gatunki z tej grupy są do siebie bardzo podobne.

Pierwszy z nich - Corydoras gladysae - pochodzący z rzeki Calchaquí różni się od reszty kształtem płetwy ogonowej i ma najkrótsze promienie płetw.

Drugi kirysek - Corydoras petracinii - z rzeki Las Costas, ma rozwidloną płetwę ogonową, nieco bardziej wydłużone ciało i większa ilość ciemnych plam na środku tułowia.

Opisany wcześniej Corydoras micracanthus pochodzi on z dorzecza rzeki Mojotoro. Plamy na jego tułowiu są bardziej wyraziste i posiada większą ilość płytek boczno-grzbietowych (24-26).

Zdjęcia rybek dostępne m.in. tu: Planetcatfish lub CorydorasWord.

Źródło:
Two new species of the genus Corydoras (Ostariophysi: Siluriformes: Callichthyidae)
from northwestern Argentina, and redescription of C. micracanthus Regan, 1912
Pablo A. CALVIÑO & Felipe ALONSO

Tekst gościnny: Jezioro Wiktorii - Rana w ciele matki natury.

2010-05-27T11:17:00.000-07:00

Przedstawiam pierwszy tekst gościnny na skromnych łamach 4 szyb. Bardzo się czeszę, że autor poniższego tekstu - Michał Ziobroń (Lasti) - wyraził zgodę na zamieszczenie go tutaj, bo porusza on bardzo istotny problem dotyczący biotopu, który nie dość, że od lat boryka się z wieloma problemami ekologicznej klęski, to na dodatek został nieco zapomniany przez współczesnych akwarystów. Na szczęście są jeszcze tacy, którzy starają się przywrócić mu chwałę. Zapraszam do lektury!

Jezioro Wiktorii jest domem dla wielu ryb akwariowych, których większość to gatunki endemiczne. Ale jest też swoistym pobojowiskiem i „żywym” pomnikiem zgubnego wpływu człowieka na naturę. Próba udoskonalenia akwenu stała się wyrokiem dla niego. Rodzimej faunie jeziora stale zagrażają wprowadzone sztucznie gatunki ryb, zanieczyszczenia i zbyt intensywne połowy. Karczowanie pobliskich lasów również ma tragiczny wpływ na warunki wodne a niektóre źródła wróżą czarny scenariusz dla jeziora z powodu globalnego ocieplenia.

Charakterystyka ogólna jeziora

Jezioro Wiktorii jest znane pod wieloma lokalnymi nazwami zależnymi od języków mówionych wzdłuż jego brzegów. Mimo, że oficjalnie jest to Jezioro Wiktorii, mówi się na nie Nyanza, Nalubaale czy Ukerewe. Powierzchnia tego akwenu wynosi 68 tysięcy kilometrów kwadratowych i jest to największe jezioro wśród Wielkich Jezior Ryftowych. Jest to też największe tropikalne jezioro na świecie.

Jezioro leży w zachodniej części Wielkiej Doliny Ryftowej i zostało uformowane ponad 400,000 lat temu przez wypiętrzenie się mas skalnych, które odcięły odpływ rzek tworząc zator. Tutaj ma swój początek Biały Nil – najdłuższy dopływ Nilu. Teren jeziora dzielony jest między trzy państwa – Kenie, Tanzanie i Ugandę. Linia brzegowa ma ponad 3,400 km długości i jest domem dla ogromnej ilości pielęgnic lubujących skalny biotop. Ryby o podobnych upodobaniach można spotkać także wokół wielu wysp, których jest na jeziorze ponad 3000.

Zmiany klimatyczne

Omawiany akwen jest dość płytki co oznacza, że jest on podatny na zmiany klimatu i może dość łatwo całkowicie wyschnąć. Wpływa na to mała ilość dopływów połączona z ogromną powierzchnią i stosunkowo małą pojemnością. Najgłębszy punkt jeziora leży na 84 metrach a średnia głębokość to zaledwie 40 metrów. Podczas swojej 400.000 letniej historii, zbiornik całkowicie wysychał trzy razy. Próbki pobrane z osadów leżących na dnie wykazały, że susze były powiązane z poprzednimi epokami lodowcowymi, które skutecznie ograniczyły ilość opadów. 17 tysięcy lat temu, Jezioro Wiktorii nie istniało, było całkowicie wyschnięte. Zaczęło napełniać się dopiero 14.700 lat temu i obecne endemiczne gatunki ryb wyewoluowały przez ten krótki czas.

Problemy

Gatunki sztucznie wprowadzone do jeziora zadały krytyczny cios rybom żyjącym w akwenie od tysięcy lat. Wprowadzenie Okonia Nilowego (Lates niloticus), Tilapii Nilowej (Oreochromis niloticus) oraz zaszczepienie Hiacynta Wodnego (Eichhornia crassipe) okazało się bardzo trudne do wytrzymania przez delikatny ekosystem.

Okoń nilowy został wprowadzony w 1954 roku jako ryba jadalna. W latach 60 akcja wprowadzania nabrała na sile aż do roku 1980 gdy Okoń Nilowy stał się gatunkiem dominującym w jeziorze. Podejrzewa się że gatunek ten jest odpowiedzialny za zniknięcie kilkuset gatunków ryb w tym endemicznych pielęgnic z rodzaju Haplochromine. Pomimo tego niektóre z gatunków żyją w warunkach akwariowych wspierane przez programy hodowlane i zapalonych pasjonatów.

Wprowadzenie Tilapii Nilowej stało się bezpośrednią przyczyną zaniku jednej z dwóch lokalnych populacji gatunków tych ryb, Ngege (Oreochromis esculentus). Ngege jest rybą bardziej smaczną niż Tilapia nilowa jednak posiada mniejsze tempo wzrostu i nie rozmnaża się tak błyskawicznie jak wyżej wymieniona. Dziś, Ngege spotykana jest sporadycznie na małych bagnistych rozlewiskach i satelitarnych zbiornikach okalających Jezioro Wiktorii. Uważa się że poważny spadek populacji Tilapii Nilowej jest konieczny jeśli chcemy by Ngege nie wygineło całkowicie i wróciło do wód jeziora.
Kolejnym wrogiem tego ekosystemu okazał się Hiacynt Wodny. Roślina ta jest typowa dla biotopów Ameryki Południowej. Gdy została zaszczepiona w Jeziorze Wiktorii, jej rozrastająca się populacja stworzyła grube połacie na powierzchni jeziora. Stało się to przyczyną wielu problemów utrudniając przemieszczanie się po akwenie, łowienie ryb, pobieranie wody do picia aż w końcu korzystanie z elektrowni wodnej. Miało to też ogromny wpływ na ludzi mieszkających i zależnych od rybactwa w tym regionie. Podczas ataku hiacyntów, przez przybrzeżne wioski przetoczyła się fala głodu gdyż rybacy nie mogli dotrzeć do swoich łowisk.

Pod zastanymi dywanami Hiacyntów, martwe rośliny i ich części zaczęły gnić zatruwając wodę pitną. Okazało się ze rośliny te są też idealną pożywką dla wodnych ślimaków, które były nosicielami pasożyta wywołującego Schistosomatoze. W roku 1995, powyżej 90% wybrzeża Ugandy było pokryte Hiacyntem Wodnym. Mechaniczne i chemiczne metody walki z rośliną spełzły na niczym gdyż niszczyły też resztę ekosystemu jeziora dlatego ich zaprzestano.

Problem Hiacynta Wodnego w Jeziorze Wiktorii nie jest odosobniony. Roślina ta była dużym problemem dla Stanów Zjednoczonych po tym jak została zaszczepiona w 1884 roku. Przetestowano wiele gatunków bio-kontrolujących które mogły by sobie poradzić z tą plagą. W 1972 roku na Florydę wprowadzono szkodnika - ryjkowca z gatunku Neochetina eichhorniae, który specjalizuje się w niszczeniu Hiacyntów Wodnych. Robak ten spisywał się dobrze żerując na roślinie jednak jego żywotność wynosiła tylko 90-120 dni co nie było wynikiem zadowalającym, gdyż okres zanim osobnik dorósł do rozrodu był za długi. Próbowano wielu innych gatunków szkodników o krótszym czasie żywotności takich jak ćma Sameodes albiguttalis, której czas życia wynosił tylko 30 dni.

Doktor Ogwang z Ugandy przeprowadził dokładne testy czy szkodniki działające w Ameryce Północnej zdadzą egzamin w Afrykańskich wodach jeziora Wiktorii. Odkrył że niektóre z nich atakują tylko Hiacynta Wodnego, pozostawiając lokalne gatunki nietknięte. Doktor wprowadził do jeziora wyżej wymienione gatunki szkodników a skutki przerosły jego oczekiwania. Populacja inwazyjnej rośliny zmniejszyła się diametralnie i wydaje się, że bitwa została wygrana bez żadnych poważnych strat.

Pozytywne rokowania?

Paradoksalnie, zbyt intensywny połów ryb w jeziorze daje pozytywne skutki. Od kiedy Okoń Nilowy stał się popularnym gatunkiem jadalnym, zaczęły się jego intensywne połowy skutkujące zmniejszeniem się jego populacji a kilka z endemicznych gatunków ryb wysłało sygnały o powiększeniu swojej liczebności w jeziorze.

Unia Europejska zainwestowała pokaźną sumę w infrastrukturę rybacką i jej monitoring. W roku 1996 uruchomiony został Projekt Zarządzania Środowiskiem Jeziora Wiktorii finansowany przez Bank Światowy. Pomimo potężnych kwot pieniężnych wydanych na te projekty, skutki są nikłe albo i niewidoczne. Zaletami tych akcji jest to, że wielu mieszkańców wybrzeży zostało profesjonalnymi biologami i ichtiologami zajmującymi się problemami akwenu jednak jak na złość, nie mogą zapewnić sobie wykwalifikowanej siły roboczej do swoich badań gdyż tamtejszej prostej ludności nie interesują systemy ochrony fauny jeziora.

Niemożliwym jest oszacowanie czy sytuacja ta się utrzyma i co stanie się z rozregulowanym ekosystem i czy zacznie on się regenerować. Ciężko też stwierdzić co stanie się, gdy rybacy będą w swoich sieciach znajdywać coraz mniej i mniej sztuk Okonia Nilowego.

Autor: Lasti

Materiały wykorzystane:
Teksty:
-"Lake Victoria Problems"
-"Environmental problems in Lake Victoria"
-"Lake Victoria"
ze strony Aquaticcommunity.com

Nowo odkryty gatunek: Simpsonichthys lopesi

2010-05-26T05:42:00.000-07:00

Simpsonichthys to rodzaj ryb karpieńcokształtnych pochodzących z Ameryki Południowej liczący 53 gatunki. Zamieszkują tymczasowe, wysychające z czasem zbiorniki wodne, ich ikra zwykle potrafi przetrwać okres suszy w diapauzie, czekając na kolejne deszcze. Z tego powodu zaliczane są do tzw. ryb sezonowych. W polskiej akwarystyce zwykle określa się je mianem wachlarek.

Nowy gatunek - Simpsonichthys lopesi - został odkryty w jednym z tymczasowych zbiorników wodnych w basenie rzeki São Francisco w Brazylii. Mierzone samczyki miały długość od 22.6 mm do45.8 mm a samiczki 16.6–34.5 mm.

Samiec:

Samiec, forma plamista:

Samiczka:

Siedlisko naturalne:

Informacje zaczerpnięte z:
NIELSEN, D.T.B.; SHIBATTA, O. A.; SUZART, R. R.; MARTÍN A. F. (2010) A new species of Simpsonichthys (Cyprinodontiformes: Rivulidae) from the rio São Francisco basin, northeastern Brazil. Zootaxa 2452: 51–58

Jeszcze raz o nitryfikacji - czynniki wpływające na jej efektywność

2010-05-13T08:26:00.000-07:00

Ostatnio trafiłem na kilka ciekawych informacji, które często pomijane są w tekstach na temat procesu nitryfikacji w akwarium.

W ramach małego powtórzenia z cyklu azotowego - punkt pierwszy. Punkt drugi, to już meritum wpisu.

1. Rodzaje bakterii nitryfikacyjnych:

Nitrosomonas sp. – utleniania amoniaku do azotynów

Nitrobacter sp. – utlenianie azotynów do azotanów

(EDIT: Ostatnie badania dowodzą, że za drugi etap nitryfikacji w akwarium odpowiedzialne są inne szczepy bakterii niż Nitrobacter sp. Więcej o tej sprawie tutaj.)

2. Czynniki wpływające na efektywność procesu nitryfikacji:

a) zawartość tlenu rozpuszczonego w wodzie:

Aby nitryfikacja w ogóle zachodziła, niezbędny jest tlen rozpuszczony w wodzie. Aby nitryfikacja była maksymalnie efektywna, musi być go bardzo dużo. Jeśli stężenie tlenu jest niewielkie, nitryfikacja zwalnia, lub całkowicie ustaje. Dolna granica konieczna dla rozwoju tych bakterii Nitrosomonas sp. to 2 gO2/m3, a dla Nitrobacter sp. – 4 gO2/m3. Gdy stężenie w wodzie jest mniejsze niż 0,08 gO2/m3 nitryfikacja zanika całkowicie. Jak widać tlen jest tutaj kluczowym czynnikiem, a ponieważ ciężko określić domowymi sposobami jego nasycenie w wodzie, bardzo istotne jest dodatkowe sztuczne natlenianie, takie jak pompki powietrza, dyfuzory na filtrach wewnętrznych i deszczownice.

b) temperatura:

Optymalna temperatura to przedział 28 – 36*C. Poniżej 4 *C nitryfikacja zostaje zahamowana.

c) pH:

Najlepszy poziom to nieco powyżej 7,0 – przy słabym zbuforowaniu (miękka woda), w skutek nitryfikacji pH wody maleje, co prowadzi do spowolnienia procesu (jednak proces ten w niższym pH oczywiście również zachodzi).

d) zawartość substratu i produktu reakcji:

Substratem jest jon amonowy (NH₄⁺), a jon azotynowy (NO2-) jest zarówno substratem, jak i produktem procesu – wyższe i niższe stężenia tych jonów, jeśli ich poziom jest w miarę umiarkowany (wystarczający), nie mają wpływu na szybkość nitryfikacji, która zachodzi zawsze w podobnym tempie przy warunku wystarczającej ilości tlenu, jednak bardzo wysokie stężenia tych związków spowalniają proces nitryfikacji. Niestety nie odnalazłem konkretnych stężeń.

e) koncentracja organizmów nitryfikujących:

Prędkość procesu nitryfikacji zależy od ilości organizmów nitryfikujących, czyli im większe kolonie bakterii, tym efektywniejsza nitryfikacja.

d ) ilość materii organicznej:

Obecność w akwarium wszelkich resztek jedzenia, odchodów, martwych części roślin itd. osłabiają nitryfikację, ponieważ podczas ich rozkładu (procesy gnilne) zużywany jest niezbędny tlen. Bakterie odpowiedzialne za ów rozkład substancji organicznych - heterotrofy - przy trudnych warunkach (woda uboga w tlen) wygrywają w konkurencji o O2 z bakteriami nitryfikacyjnymi.

Źródło:

Proces nitryfikacji w biologicznie aktywnych filtrach węglowych, Sławomir Biłozar, Zofia Sozańska

Mity i fakty: Zmiana płci u mieczyków (Xiphophorus hellerii)

2010-05-11T11:51:00.000-07:00

Od lat krążą plotki o rzekomej zmianie płci u ryb, w szczególności zaś u mieczyków (Xiphophorus hellerii). Co rusz pojawiają się na forach akwarystycznych pytania i doniesienia na temat zmiany płci u tego gatunku, jednak zwykle temat umiera śmiercią naturalną po zaledwie kilku sprzecznych informacjach. Dlatego też postanowiłem (przy okazji czytania kolejnego pytania na ten temat) poszukać fachowej i wiarygodnej wiedzy na ten temat. Tekst ten zapoczątkuje też cały cykl na mojej stronie o przeróżnych mitach i faktach rodem z akwarystycznego świata :)

W przeszłości pojawiały się różne naukowe publikacje na temat inwersji płciowej mieczyków, niestety zwykle jedne teorie obalały te wcześniejsze. Pierwsze z nich opisywały zmianę płci jako fakt (Essenberg, 1926; Harms, 1926, 1929; Schmidt, 1930; Friess, 1933; Regnier, 1938; Hild, 1940)), natomiast kolejne podważały to (Popoff, 1929; Liem, 1968; Gordon, 1956, 1957), twierdząc m.in. iż gatunek mieczyka posiada dwa rodzaje samców i samic – tzw. formy słabe i silne. Samce formy słabej miały bardzo długo ukrywać swoją prawdziwą płeć i ich charakterystyczne cechy pojawiać się tak późno, że w swej młodzieńczej fazie mylone mogły być z samiczkami. Osiągały one też znacznie większe rozmiary niż samczyki „silne”, co również upodabniało je do „płci pięknej”.

Co ciekawe, wszystkie te teorie okazały się prawdziwe i niewykluczające się wzajemnie. Faktycznie są samce, które bardzo długo ukrywają swoją tożsamość, jednak udowodniono także, że istnieją osobniki, które jako dojrzałe samice posiadały młode już kilkakrotnie, lecz nagle przeistaczają się w samczyki, zdolne do zapładniania innych samic :) Co ciekawe dziewicze samiczki, które miały później młode z tymi przekształconymi samcami, wydawały mioty o małej procentowej samców w stosunku do samiczek. Osobą, która ostatecznie potwierdziła ten fakt był Elso Lodi z Włoch, który swój eksperyment przeprowadził w roku 1972.

Przebiegał on następująco :)

Tak więc Lodi umieścił w oddzielnych zbiornikach pewną liczbę niedojrzałych płciowo egzemplarzy. Ryby były pod ścisłą obserwacją, czy ujawniają się już cechy charakterystyczne dla danych płci – u samczyków gonopodium i „miecz”, a u samiczek charakterystyczna plamka, tzw. ciążowa i ikra. Prawdopodobne samiczki zostały dopuszczone do zapłodnienia i wydały na świat młode, potwierdzając swoją płeć. Niektóre z nich po jakimś czasie zaczęły ujawniać cechy samczyków i gdy tylko to się stało, zostały dopuszczone do niezapładnianych wcześniej samic, by sprawdzić czy te pierwsze zdołają je zapłodnić, ponieważ tylko to mogło świadczyć o całkowitej zmianie płci.

Eksperyment okazał się udany.

Przebadanych zostało setki mieczyków i to pozwoliło wyciągnąć dodatkowy wniosek, że gonopodium i miecz pojawiają się u „silnych” osiągających niewielkie rozmiary mieczyków już po kilku miesiącach po przyjściu na świat, a u dużych „słabych” form samczyków dopiero po roku, lub więcej. Stwierdzono, że prawdopodobnie wiele z opisanych dotychczas rzekomych zmian płci było zapewne jedynie późnym dorastaniem „słabej” formy samców, jednak udowodniono, że swoista zmiana płci jest możliwa, choć zdarza się sporadycznie. Zdarzają się więc całe populacje tych ryb, w których nie zaobserwuje się żadnego przypadku zmiany płci, a bywają takie, w których zdarza się to stosunkowo często.

Co dokładnie determinuje zmianę płci nie zostało jednak jeszcze potwierdzone.

Podsumowując - mit okazał się faktem!

Tekst na podstawie publikacji:
Sex inversion in domesticated strains of the swordtail, Xiphophorus helleri
Heckel (Pisces, Osteichthyes), Elso Lodi, Istituto di Zoologia, Università di Torino, Torino, Italy, 1980

Burzliwa historia małej rybki - Danio margaritatus

2010-05-06T00:42:00.000-07:00

Ta malutka, lecz przepięknie ubarwiona rybka pochodząca z Birmy wywołała istną burzę w akwarystycznym świecie, mimo że odkryta została zaledwie kilka lat temu - we wrześniu 2006 roku.

Chwilę później, niczym błyskawica, momentalnie pojawiła się w sklepowych zbiornikach i równie błyskawicznie była wykupywana do naszych akwariów. Po wielu wcześniejszych plotkach i spekulacjach czy ta maleńka rybka w ogóle istnieje, euforia jaką wzbudziła, gdy w końcu pierwszy raz trafiła na rynek, sprawiła że już po pół roku nad jej naturalnym siedliskiem - niewielkich, płytkich i gęsto zarośniętych roślinnością rozlewisk Birmy - zawisły ciemne, burzowe chmury. Był luty 2007, gdy birmańskie władze zakazały odłowu tej rybki na eksport, by odnowić populację wyniszczoną w zatrważającym tempie przez masowe odławianie. Niestety jest to jedna z niechlubnych stron naszego hobby. Gdy świat obiegła wiadomość, że rybka jest zagrożona wyginięciem, można było trafić na wiele apeli o kupowanie jej jedynie w celu rozrodczym i rozprowadzanie ryb z własnych hodowli.

Na szczęście te czarne złowróżebne chmury szybko zostały rozwiane przez nowe wieści prosto z Birmy - odnaleziono nowe skupiska! Okazało się, że rybka ta jest dosyć szeroko
rozpowszechniona w wielu innych rozlewiskach, a nie tylko tych, które brano pod uwagę wcześniej. Odławianie i eksport niezwłocznie więc wznowiono, ku powszechnej uciesze akwarystów i oczywiście sprzedawców.

W międzyczasie, istny huragan dotknął również środowisko badaczy systematyki ryb, którzy prześcigali się wzajemnie w badaniach nad przynależnością gatunkową tej małej rybki. Gdy pierwszy raz trafiła do sklepów, zwana była przez akwarystów w Polsce razborą lub microrasborą galaxy, a na świecie zaklasyfikowano ją roboczo jako Microrasbora sp. "Galaxy". Później naukowcy zaliczyli ją do nowego rodzaju i opisali gatunek, nazywając ją Celestichthys margaritatus, z czego wynikła jej nowa potoczna i popularna w krajach anglojęzycznych nazwa Celestial Pearl Danio, co po naszemu znaczy mniej więcej niebiańskie perłowe danio. Ostatecznie jednak (miejmy nadzieję) badacze zmienili zdanie i doszli do wniosku, że cechy wspólne wskazują, iż ryba ta należy do rodzaju Danio. Czyli obecna, najaktualniejsza nazwa to Danio margaritatus.

Co jest oczywiste, tak wiele zmian w tak krótkim czasie spowodowało, że obecnie każdy tą rybkę nazywa inaczej :) i najczęściej błędnie. Jednak na szczęście najważniejsze jest to, że nie sposób pomylić jej unikalnego wyglądu z żadnym innym gatunkiem, więc niezależnie od nazwy, rybka tak na prawdę ciągle pozostaje... sobą :)

Źródło zdjęcia: Wikipedia

Źródła:

'The Celestial Pearl Danio': A new genus and species of colourful minute Cyprinid fish from Myanmar The Raffles Bulletin of Zoology. 2007. 55(1). 131-140 Tyson R. Roberts
The 'Celestial Pearl Danio' is a miniature Danio (s.s) (Ostariophysi:Cyprinidae): evidence from morphology and molecules. Kevin W.Conway, Wei-Jen & Richard L.Mayden. Zootaxa 2008.

http://www.practicalfishkeeping.co.uk/content.php?sid=1033
http://www.practicalfishkeeping.co.uk/content.php?sid=1163
http://www.practicalfishkeeping.co.uk/content.php?sid=1174
http://www.practicalfishkeeping.co.uk/content.php?sid=1230
http://www.practicalfishkeeping.co.uk/content.php?sid=1489

Skąd pochodzą nasze ryby: Jezioro Tanganika

2010-05-04T09:18:00.000-07:00

Jezioro Tanganika to najdłuższe jezioro świata i drugie pod względem głębokości (po Bajkale). Jest jednym z jezior Wielkich Rowów Afrykańskich ciągnących się przez niemal całą Wschodnią Afrykę. Jego powierzchnia to 34,4 tys. km², średnia głębokość 570m (w najgłębszym miejscu to aż 1435m), a całkowita długość 650km. Jezioro leży na terytorium aż czterech państw - Zambii, Demokratycznej Republiki Konga, Burundi i Tanzanii. Krajobraz otaczający jezioro to pasma górskie i płaskowyże oraz sawanny.

Woda Tanganiki jest bardzo czysta (przejrzysta) i bogata w sole mineralne. Jej wysoki odczyn pH (8,6-9,2) to skutek wymywania soli z dna jeziora o zasadowym. Jest ona bardzo dobrze natleniona, szczególnie w stosunkowo płytkich wodach przybrzeżnych. Nasycenie tlenu spada nieco w głębszych skalnych obszarach, gdzie ruch i mieszanie się wody nie jest już tak intensywne. Na wodach bardzo głębokich jest ono już niewielkie i dlatego też tylko nieliczne gatunki ryb są w stanie tam bytować. Podobnie sprawa się ma z temperaturą – na płytkich wodach przypowierzchniowych waha się ona w granicach 24-29*C i spada do 23 w głębinach jeziora.

Jezioro Tanganika można podzielić na kilka wyraźnych podwodnych stref. Różnią się one już na pierwszy rzut oka samym krajobrazem, ale również niektórymi właściwościami i przede wszystkim różnymi gatunkami ryb, jakie te strefy zamieszkują. Będzie to kolejno:

- strefa przybrzeżna
- strefa otwartej toni wodnej
- strefa głębinowa

Najbardziej charakterystyczną i zróżnicowaną jest tzw. strefa przybrzeżna. Dzieli się ona na kilka typów wartych wyróżnienia, gdyż to tam najczęściej występują wszystkie niewielkie pielęgnice, które spotkać można w naszych akwariach.

1. Strefa żwirowa, kamienista – najpłytsze wody. Dzięki silnym falowaniom bogate w tlen i pokryte piaskiem, żwirem i kamieniami średniej. Dzięki silnemu nasłonecznieniu pokarm w postaci glonów znajdują tu głównie roślinożerne pyszczaki – Tropheusy, Petrochromisy i pielęgnice z grupy Eretmodini. Liczne kamienie tworzące groty oferują schronienie dla narybku, lecz przyciągają również szczlinowce i naskalniki z rodzaju Neolamprologus, Altolamprologus i Julidochromis.

2. Strefa skalista – skalne ściany, półki i rumowiska potężnych głazów i bloków skalnych tworzą ten bogaty w pożywienie, a co za tym idzie również i w ryby obszar. Skały porastają bujne glony, które z kolei w swoich dywanach kryją liczne drobne skorupiaki. Dlatego też ta strefa jest najliczniej okupowana przez ryby. Spotyka się tu największe ich skupiska. Jest to idealne miejsce do żerowania dla ryb z rodzaju Tropheus i Petrochromis z uwagi na glony, ale też dla wszelkich niewielkich mięsożernych ryb zamieszkujących groty i szczeliny skalne.

3. Strefa piaszczysta – wielkie połacie piasku są domem dla stad pielęgnic zwanych potocznie „paskówkami” – ryby z rodzaju Xenotilapia i Callochromis, które żerują nieustannie przesiewając piasek w poszukiwaniu drobnych żyjątek i dla niektórych gatunków „pierzastopłetwych” jak Cyathopharynx, czy Ophthalmotilapia.

4. Strefa ujścia rzek – dno pokrywa w tych miejscach zwykle warstwa mułu i kępy roślin popularnych również w akwariach jak na przykład Vallisneria (nurzaniec) i Mirophyllum (wywłócznik). Można tu spotkać ryby z rodzaju: Callochromis, Simochromis, Limnotilapia i Ctenochromis.

Strefa otwartej toni wodnej to olbrzymie przestrzenie, pełne planktonu na którym żerują wielkie stada ryb niewielkich ryb ławicowych takich jak coraz bardziej popularne w akwarystyce tanganickie „śledzie” – Cyprichromisy.

W strefie głębinowej, na głębokościach 100-200 metrów nie spotyka się już tylu gatunków ryb. Tu woda jest już nieco chłodniejsza (ok. 23*C) i uboższa w tlen. Nie dobiega tu już też tyle światła. Można tu spotkać ryby z gatunków Cyphotilapia, Trematocara i Limnochromis. Z dostępnych danych wynika, że niewiele organizmów żyje na większych głębokościach.

Abstrahując od powyższego podziału na strefy, nie sposób nie wspomnieć o słynnych olbrzymich połaciach pokrytych przez puste muszle po wodnych ślimakach z rodzaju Neothauma. Muszle puste są jednak tylko z pozoru. W drodze ewolucji stały się one swoistymi mieszkaniami dla różnorodnych gatunków jednych z najmniejszych pielęgnic świata – muszlowców. Takie muszlowe dywany mogą rozciągać się na kilka kilometrów i mieć nawet po kilkanaście metrów grubości!

Oprócz pielęgnic, jezioro te jest domem dla niezliczonej ilości innych zwierząt jak krewetki, kraby, węże, żółwie, czy nawet krokodyle. Występują tu też na przykład słodkowodne gąbki i kolcobrzuchy i można by tak wyliczać bez końca, gdyż fauna tego jeziora jest tak zróżnicowana i olbrzymia, że naprawdę nie sposób wymienić wszystkiego.

Wszystkie zdjęcia z tego tekstu to kadry z filmu produkcji National Geographic - Jewel of the Rift. Film podzielony na części można znaleźć na Youtube.

Informacje czerpane z:
http://klub-tanganika.pl
http://www.tropheus.com.pl/
http://tanganyika-cichlids.com
http://en.wikipedia.org/wiki/Lake_Tanganyika

Dwa nowe gatunki ziemiojadów - Geophagus

2010-04-26T03:43:00.000-07:00

Geophagus neambi i Geophagus sveni to dwie pierwsze opisane pielęgnice z rodzaju Geophagus pochodzące z brazylijskiej rzeki Tocantins. Są to endemity dla tego dorzecza.

Geophagus sveni, ziemiojad nazwany na cześć szwedzkiego ichtiologa Sven'a Kullander'a, w uznaniu za jego wkład w systematykę pielęgnic.
Natomiast patronem Geophagus neambi jest Nucleo de estudos dla Ambientais (Neamb), Universidade Federal do Tocantins za wkład w badanie ichtiofauny obszaru Rio Tocantins.

Geophagus sveni osiąga 15 cm długości ciała, a G. neambi 17 cm. Ryby różnią się od innych ryb z tej rodziny całkowitym brakiem wzorów na głowie. Duża liczba łusek Geophagus sveni i rozszerzone płetwy piersiowe wskazują na bliskie powinowactwo z typem G. altifrons i prawdopodobnie zalicza się do grupy G. surinamensis. Prawdopodobnie ryba ta nie była do tej pory jeszcze obecna w naszym hobby. Natomiast paski i kropki na ogonie Geophagus neambi przypomina ziemiojady z grup zwanych Geophagus sp. "Aeroes" lub "Rio das Mortes".

Źródło wiadomości:
http://www.cichlidae.com/forum/viewtopic.php?f=17&t=8809

Poprawne nazewnictwo łacińskie ryb, skróty i oznaczenia

2010-04-20T04:54:00.000-07:00

1. Skróty.

Skróty w oznaczeniach ryb (jak i innych zwierząt) najczęściej stosujemy, gdy nie jesteśmy pewni gatunku danej ryby lub go po prostu nie znamy. Bywa również tak, że dany gatunek jest na tyle niedawno odkrytym, że nie został jeszcze naukowo opisany i nazwany. Skróty umieszczamy zawsze po nazwie rodzajowej (np. Tropheus sp.).

sp. (czasami również spec.) - gatunek (species) - oznacza jednego nieokreślonego osobnika z danego rodzaju (na przykład Tropheus sp.) - używamy kiedy nie znamy nazwy gatunku, nie jesteśmy jej pewni, lub naukowa nazwa po prostu jeszcze nie istnieje. Czasem, gdy nazwa gatunku nie jest dokładnie ustalona, a dana ryba jest już popularna wśród akwarystów, bywa tak że przyjmuje się nazwa ustalona "roboczo" i funkcjonuje na potrzeby hodowców, którzy jakoś muszą rozróżniać poszczególne gatunki. W takich wypadkach zwykle używa się nazwy miejsca, akwenu, wybrzeża, czy rzeki z którego ryba się wywodzi i wybranych cech charakterystycznych wyglądu, budowy ryby, poprzedzając skrótem sp. (np. Tropheus sp. Kasanga, Pterophyllum sp. Manacapuru, Petrochromis sp. giant Mpimbwe).

spp. - gatunki - liczba mnoga skrótu sp. Użyjemy go gdy chodzi nam o grupę osobników danego rodzaju ale różnych gatunków, lub o wszystkie osobniki danego rodzaju, czy też wszystkie gatunki danego rodzaju. Dla przykłądu, nazwy Thorichthys spp. użyjemy dla grupy osobników z rodzaju Thorichthys, które należą do różnych gatunków, lub ogólnie gdy mówimy o wszystkich dotychczas opisanych gatunkach z tego rodzaju.

ssp. (lub subsp.)- podgatunek (subspecies) - używamy gdy znamy gatunek ryby, jednak mowa jest o jej podgatunku, który jest dla nas zagadką (np. Pseudocrenilabrus multicolor ssp. - w tym przypadku podgatunkiem może być na przykład Pseudocrenilabrus multicolor victoriae)

var. - odmiana - lokalny wariant danego gatunku, który różni się w większym lub mniejszym stopniu wyglądem od formy podstawowej gatunku (np. kolorem danej partii ciała) - przykładem może być krewetka karłowata Neocaridina heteropoda var. red - czerwona odmiana, która w podstawowej formie jest szara.

cf. - porównanie (confer lub compare with) - używamy, gdy mówimy o istniejącym i opisanym gatunku, ale nie jesteśmy pewni, czy nasza ryba, to właśnie ten gatunek, np. bardzo go nam przypomina i prawdopodobnie mamy rację, ale nie mamy całkowitej pewności (np. Australoheros cf. facetus).

aff. - gdy mówimy o rybie, która bardzo przypomina konkretny gatunek, ale mamy pewność, że to jednak nie jest to, lecz niestety nie znamy właściwej nazwy (np. Aequidens aff. metae).

x - oznacza mieszańca dwóch gatunków (Metriaclima estherae x Metriaclima callainos)

Inne, rzadziej używane skróty:

f. - forma
fam. - rodzina - family
gen. nov. - genus novus – nowo opisany gatunek

2. Czcionka i wielkość liter:

Rodzaj zawsze zapisujemy z dużej litery i pochyłą czcionką

Za przykład posłuży kirysek pstry (Corydoras paleatus)

dobrze: Corydoras
źle: corydoras
źle: Corydoras

Nazwę gatunku (o ile nie jest to nazwa umowna - np. miejsce pochodzenia ryby), zawsze piszemy z małej litery i pochyłą czcionką.

dobrze: paleatus
źle: Paleatus
źle: paleatus

W przypadku nazw przyjętych przez ogół, ale nie potwierdzonych naukowymi opisami (jak wspomniane wcześniej nazwy własne miejsc z których wywodzą się ryby), można stosować kilka dopuszczalnych zapisów:

Na przykładzie Tropheus sp. Ikola, możliwe zapisy:

Tropheus sp. Ikola
Tropheus sp. "Ikola"
Tropheus sp. 'Ikola'

Śląski Weekend Akwarystyczny w Katowicach

2010-04-14T01:15:00.000-07:00

24-25 kwietnia w Katowicach odbędzie się Śląski Weekend Akwarystyczny.
Miejsce spotkania - Miejski Dom Kultury Filia "Zawodzie", Katowice, ul. Marcinkowskiego 13
Impreza organizowana przez Górnośląskie Stowarzyszenie Akwarystów (www.gsa.org.pl).

Długość życia ryb

2010-04-12T05:50:00.000-07:00

Ja długo żyją ryby? Malutka Eviota sigillata ma zaledwie dwa miesiące, by nacieszyć się życiem. Popularne welonki (Carassius sp.) w dobrych warunkach mogą dożywać spokojnie nawet 30 lat. Ile żyły ryby w Twoim akwarium zanim odeszły do krainy wiecznej podmiany wody?:)

W literaturze ciężko znaleźć na tyle dokładne opisy ryb, by podawały również wiek, do jakiego dożywa dany gatunek. Na internecie również spotyka się wiele sprzeczności na ten temat.

Dlatego pomyślałem sobie, by przy pomocy internautów zrobić listę gatunków i aktualizować ją na bieżąco o wiek ryb, do jakiego maksymalnie dożyły w naszych akwariach. Jestem pewien, że liczba ryb jaka przewinęła się przez nasze akwaria jest olbrzymia i zapewne niemała jest również liczba tych, które dożyły późnej starości.

Podzielcie się więc swoją wiedzą z innymi!:)

Zebrałem dostępne w internecie informacje na temat wieku ryb i zamieściłem je na liście poniżej.
Zapraszam do zapoznania się z listą i do zabrania głosu w komentarzach - napiszcie ile żyły Wasze ryby i czy pokrywa się to z tym, co znajduje się na naszej liście. Jeśli coś się nie zgadza - dajcie znać! Wpisujcie również wiek ryb, których nie ma na tej liście, a ja będę na bieżąco ją aktualizował o Wasze informacje. Myślę, że wspólnie możemy stworzyć całkiem pokaźną bazę danych dotyczącą długości życia ryb! :)

Uwaga praktyczna:
W celu szybkiego namierzenia ryby, której szukasz, wciśnij "Ctrl+ F", a otworzy się okienko wyszukiwarki - w nie wpisz nazwę poszukiwanej ryby i potwierdź Enterem.

Nazwa polska	Nazwa Łacińska	Wiek
Alestesowate	Alestiidae
Świecik kongijski	Phenacogrammus interruptus	5

Łaźcowate	Anabantidae
Buszowiec pawiooki	Ctenopoma weeksii	10

Ukośnikowate	Anostomidae
Ukośnik wspaniały	Anostomus anostomus	15+
Poziomnik pręgowany	Leporinus fasciatus	5+

Szczupieńczykowate	Aplocheilidae
Szczupieńczyk Playfaira	Pachypanchax playfairii	5

Ariusowate	Ariidae
"Sum rekin"	Hexanematichthys seemanni	10+

Aspredinidae	Aspredinidae
Drewniak	Bunocephalus coracoideus	5-8

Badisowate	Badidae
Badis błękitnopłetwy	Badis badis	2

Bedotiidae	Bedotiidae
Bedocja madagaskarska	Bedotia geayi	5

Beloncjowate	Belontiinae
Beloncja cejlońska	Belontia signata	16

Botiidae	Botiidae
Bocja siatkowana	Botia lohachata	7
Bocja wspaniała	Botia macracanthus	15+
Bocja karłowata	Botia sidthimunki	15

Kiryskowate	Callichthyidae
Kirys świńskopyski	Brochis multiradiatus	10
Kirysek Adolfa	Corydoras adolfoi	5
Kirysek spiżowy	Corydoras aeneus	5
Kirysek przyprószony	Corydoras leucomelas	5+
Kirysek kolumbijski	Corydoras metae	5
Kirysek pstry	Corydoras paleatus	16
Dianema długowąsa	Dianema longibarbis	12
Kiryśnik czarnoplamy	Hoplosternum thoracatum	10-15

Czukuczanowate	Catostomidae
Czukuczan chiński	Myxocyprinus asiaticus	20+

Przeźroczkowate	Chandidae
Przeźroczka indyjska	Parambassis ranga	8

Kąsaczowate	Characidae
Żwawik czerwieniak	Aphyocharax anisitsi	10+
Ślepczyk jaskiniowy	Astyanax fasciatus mexicanus	5+
Żałobniczka	Gymnocorymbus ternetzi	5
Miedzik obrzeżony	Hasemania nana	5
Zwinnik Blehera	Hemigrammus bleheri	10+
Zwinnik jarzeniec	Hemigrammus erythrozonus	5
Zwinnik ogonopręgi	Hyphessobrycon anisitsi	12
Bystrzyk dwupręgi	Hyphessobrycon bifasciatus	5
Tetra kolumbijska	Hyphessobrycon columbianus	5
Bystrzyk Pereza	Hyphessobrycon erythrostigma	5
Bystrzyk czerwony	Hyphessobrycon flammeus	3,5
Bystrzyk Axelroda	Hyphessobrycon herbertaxelrodi	5
Bystrzyk trójpręgi	Hyphessobrycon heterorhabdus	3
Bystrzyk pięknopłetwy	Hyphessobrycon pulchripinnis	5
Bystrzyk czarnopręgi	Hyphessobrycon scholzei	3
Bystrzyk barwny	Hyphessobrycon serpae	7
Fantom czarny	Megalamphodus megalopterus	5
Płaskobok	Metynnis argenteus	10+
Błyszczyk brylantowy	Moenkhausia pittieri	5
Błyszczyk parański	Moenkhausia sanctaefilomenae	5
Redhook silverdollar	Myleus rubripinnis	10+
Błyszczyk cesarski	Nematobrycon palmeri	6
Neon czerwony	Paracheirodon axelrodi	4
Neon Innesa	Paracheirodon innesi	5-10
Pacu	Piaractus spp.	10
Piranie	Serrasalmus spp.	10

Pielęgnicowate	Cichlidae
Pielęgnica zebra	Amatitlania nigrofasciata	10-18
Pielęgnica cytrynowa	Amphilophus citrinellus	15+
Pielęgniczka Agassiza	Apistogramma agassizii	3,5
Pielęgniczka żółta	Apistogramma borellii	3,5
Pielęgnica pawiooka	Astronotus ocellatus	10-18
Pyszczak hełmiasty	Cyphotilapia frontosa	8-15
Czerwieniak dwuplamy	Hemichromis bimaculatus	14
Pielęgnica perłowa	Herichthys cyanoguttatus	10+
Pielęgnica plamooka	Heros severus	10+
Pyszczak zebra	Maylandia zebra	10+
Pielęgnica skośnopręga	Mesonauta festivus	10+
Pielęgniczka boliwijska	Microgeophagus altispinosus	4
Pielęgniczka Ramireza	Microgeophagus ramirezi	4
Szczelinowiec Leleupa	Neolamprologus leleupi	8
Pyszczak plamisty	Nimbochromis livingstonii	10+
Barwniak czerwonobrzuchy	Pelvicachromis pulcher	5
Żaglowiec skalar	Pterophyllum scalare	10+
Pielęgnica niebieskołuska	Rocio octofasciata	10-18
Dyskowiec	Symphysodon spp.	10-18
Hokejówka amazońska	Thayeria boehlkei	6
Pielęgnica Meeka	Thorichthys meeki	10-15

Piskorzowate	Cobitidae
Cierniooczka Kuhla	Acanthophthalmus kuhli	10+
Piskorz mułowy	Misgurnus angullicaudatus	10

Karpiowate	Cyprinidae
Brzanka rekinia	Balantiocheilus melanopterus	10
Brzanka Szwanenfelda	Barbonymus schwanenfeldii	10
Brzanka brokatowa	Barbus schuberti	5
Złota rybka	Carassius auratus auratus	10-30
Karp Koi	Cyprinus carpio	70-80
Danio tęczowy	Danio albolineatus	5
Danio lamparci	Danio frankei	5-7
Danio pręgowany	Danio rerio	5
Danio malabarski	Devario aequipinnatus	5-7
Grubowarg dwubarwny	Epalzeorhynchos bicolor	17
Grubowarg zielony	Epalzeorhynchos frenatum	4-10
Grubowar czarny	Labeo chrysophekadion	4-10
Brzanka różowa	Puntius conchonius	5
Brzanka purpurowa	Puntius nigrofasciatus	5+
Brzanka wielołuska	Puntius oligolepis	8
Brzanka zielona	Puntius semifasciolatus	6
Brzanka sumatrzańska	Puntius tetrazona	6
Brzanka wysmukła	Puntius titteya	5-7
Razbora klinowa	Rasbora heteromorpha	6
Kardynałek chiński	Tanichthys albonubes	5-7

Karpieńcowate	Cyprinodontidae
Jordanelka	Jordanella floridae	3

Kirysowate	Doradidae
Raphael catfish	Platydoras costatus	7-15

Pstrążeniowate	Gasteropelecidae
Pstrążeń srebrzysty	Gasteropelecus sternicla	5

Żyworódkowate	Goodeidae
Ksenotoka	Xenotoca eiseni	5

Okrągłoprzyssawkowate	Gyrinocheilidae
Glonojad syjamski	Gyrinocheilus aymonieri	21

Całuskowate	Helostomatidae
Gurami całujący	Helostoma temminkii	5

Smukleniowate	Lebiasinidae
Drobnoustek Beckforda	Nannostomus beckfordi	2
Drobnoustek obrzeżony	Nannostomus marginatus	5-6
Drobnoustek obrzeżny	Nannostomus trifasciatus	2

Zbrojnikowate	Loricariidae
Zbrojnik	Ancistrus sp.	10+
Plekostomus, pleko	Hypostomus plecostomus	7-15
Otosek	Macrotocinclus affinis	5
Zbrojnik czarnopasy	Panaque nigrolineatus	10+
Sturisoma złocista	Sturisoma aureum	10+

Tęczankowate	Melanotaeniidae
Tęczanka mniejsza	Chilatherina axelrodi	5
Tęczanka czerwona	Glossolepis incisus	5
Tęczanka z Jeziora Wanam	Glossolepis wanamensis	5
Tęczanka Boesemana	Melanotaenia boesemani	5
Tęczanka z Kutubu	Melanotaenia lacustris	5
Tęczanka neonowa	Melanotaenia praecox	3-4

Pierzastowąsowate	Mochokidae
Opaczek	Synodontis nigriventris	5

Nothobranchiidae	Nothobranchiidae
Proporczykowiec z Kap Lopez	Aphyosemion australe	3
Szczupieńczyk Dageta	Epiplatys dageti	2
Zagrzebka	Nothobranchius guentheri	1,8
Zagrzebka Rachowa	Nothobranchius rachovii	0,5-1,5

Guramiowate	Osphronemidae
Bojownik wspaniały	Betta Splendens	2-3
Prętnik trójbarwny	Colisa chuna	4
Prętnik karłowaty	Colisa lalia	4
Wielkopłetw wspaniały	Macropodus opercularis	6
Gurami czekoladowy	Sphaerichthys osphromenoides	4
Gurami mozaikowy	Trichogaster leerii	4
Gurami drobnołuski	Trichogaster microlepis	4
Gurami dwuplamy	Trichogaster trichopterus	4
Skrzeczyk pręgowany	Trichopsis vittatus	3-5

Motylowcowate	Pantodontidae
Motylowiec	Pantodon buchholzi	4+

Mandiowate	Pimelodidae
Sum czerwonoogonowy	Phractocephalus hemioliopterus	15

Piękniczkowate	Poeciliidae
Drobniczka jednodniówka	Heterandria formosa	2-3
Gupik, pawie oczko	Poecilia reticulata	3-5
Molinezja ostrousta	Poecilia sphenops	4
Molinezja żaglopłetwa	Poecilia velifera	3
Zmienniak Gordona	Xiphophorus gordoni	3-5
Mieczyk Hellera	Xiphophorus hellerii	4
Zmienniak plamisty	Xiphophorus maculatus	3-5
Zmienniak wielobarwny	Xiphophorus variatus	3-5

Strumieniakowate	Rivulidae
Wachlarek niebieski	Cynolebias bellottii	1
Wachlarek brazylijski	Cynolebias whitei	1,5
Strumieniak kubański	Rivulus cylindraceus	5
Strumieniak niebieski	Rivulus geayi	3

Schilbeidae	Schilbeidae
Szklistniczek nigeryjski	Pareutropius buffei	8

Sumowate	Siluridae
Mandi mały	Pimelodus pictus	8

Rozdymkowate	Tetraodontidae
Kolcobrzuch dwuplamy	Tetraodon biocellatus	5
Kolcobrzuch zielony	Tetraodon fluviatilis	9

Strzelczykowate	Toxotidae
Strzelczyk indyjski	Toxotes jaculatrix	5

Moduły DIY, czyli sztuczne kamienie do akwarium.

2010-04-02T04:25:00.000-07:00

Jeśli chodzi o łatwość wykonania i naturalność wyglądu, najlepszym sposobem na własnoręcznie wykonanie "modułów" do akwarium będzie użycie styropianu i którejś z popularnych zapraw z atestem do wody pitnej, typu CR-65 lub CX-5, do tego odpowiedni pigment lub farba.

Kształt modułu.

Osobiście nie używam poliuretanowej pianki - nie mam do niej pewności, gdyż słyszałem mieszane opinie o jej trwałości pod wodą. Proponuję użycie jak najgrubszego styropianu - jeśli głazy mają być duże, sklej silikonem kilka kawałów (płaską stroną jeden do drugiego) takiego styropianu i następnie wycinając lub wypalając uformuj w odpowiedni kształt. Od spodniej strony takiego modułu pozostaw trochę płaskiej powierzchni, na której będzie stał nasz moduł.

Pokrywanie zaprawą.

Następnie pokryj zaprawą cały moduł od jego górnej strony, płaski dół pozostawiając odkryty. Przy pokrywaniu zaprawą oczywiście trzymamy się reguły kilku warstw - przed nałożeniem każdej warstwy, zraszamy co jakiś czas poprzednią wodą, powtarzając ten zabieg tak długo aż przestanie ona "pić" wodę. By zaprawa miała ładniejszy kolor możemy dodać do niej pigment specjalnie do tego przeznaczony (znaleźć można w każdym markecie budowlanym), lub już po pokryciu zaprawą pomalować ją wedle uznania i naszych zdolności artystycznych farbami akrylowymi (metodą suchego pędzla).

Dociążenie modułu.

Największym problemem takich modułów to ich ogromna wyporność. Moim zdaniem nie ma sensu przyklejać ich do dna akwarium - po pierwsze jest to niewygodne i w miarę permanentne, a po drugie, nie mamy pewności, że pewnego dnia moduł oderwie się od dna akwarium i wystrzeli w górę niczym pocisk armatni. Z pomocą przychodzi nam jednak w tym momencie spodnia płaska odkryta powierzchnia, którą pozostawiliśmy. I wypalarka :) Niestety nie jestem pewien, czy jest to fachowa nazwa tego urządzenia. Tak czy siak, chodzi o to, by wypalić w module dziurę, którą wyłożymy balastem - może to być piach wymieszany z zaprawą, lub grubszy żwir, czy w końcu jakieś kamienie. Następnie całość zalewamy naszą zaprawą. Niestety wielkość dziury i ilość balastu to kwestia indywidualna dla każdego modułu i trzeba tu się kierować własnym wyczuciem i wyobraźnią. Zawsze lepiej robić to trochę "na zapas", by mieć pewność, że nasz moduł będzie odpowiednio ciężki.

Niestety nie posiadam zdjęć z wykonywania takiego modułu, jednak jeśli w przyszłości będę ponownie je strugał, uzupełnię ten tekst o kilka praktycznych fotek :)

Pomocy! Białe robaki w akwarium!

2010-04-02T04:24:00.002-07:00

Spokojnie:)

Małe białe „robale” pełzające po szybach lub wijące się w toni wodnej to częste zjawisko w naszych akwariach. Zwykle wywołują one niepotrzebną panikę wśród początkujących akwarystów, co objawia się częstymi prośbami o pomoc na forach internetowych. Nie jest to złe zjawisko, gdyż zazwyczaj otrzymają tam fachową pomoc. Niestety bywa często, że kierowani troską o swe ryby akwaryści, pierwsze swe kroki w szukaniu pomocy kierują prosto do sklepu akwarystycznego, a tam dostają „skuteczną” na wszystko chemię. Później się okazuje, że owo remedium jeśli w ogóle pomogło, to tylko na chwilę, lub zwalczyło „robaki”, ale przy tym i biologię w akwarium, lub inne organizmy, których wcale nie chcieliśmy się pozbywać.

Czym są te „robaki”?

Z tych organizmów, które występują w naszych akwariach (a oprócz ryb i ślimaków, takich organizmów jest mnóstwo) i jesteśmy w stanie zaobserwować je gołym okiem i dodatkowo, które mają biały kolor, są to zwykle dwie formy życia – wypławki i nicienie. Zarówno te pierwsze jak i drugie to regularni mieszkańcy dojrzałych akwariów słodkowodnych i ich obecność jest normalną rzeczą, która nie powinna szokować. Mimo, że wypławki i nicienie dzielą się na wiele gatunków, z których wiele pasożyty i szkodniki, to te osobniki, które pojawiają zwykle w podłożu, na szybach, lub w wodzie to nieszkodliwe formy, a jeśli chodzi o nicienie, to często są nawet pożyteczne i świadczą o dojrzałości biologicznej zbiornika.

Wypławki

Wypławki, to inaczej wirki trójjelitowe (Tricladida). Są płaskie, biało-szarawe, nieco półprzezroczyste. W zależności od gatunku osiągają rozmiary do kilku centymetrów, jednak te w naszych akwariach raczej nie będą przekraczały 1 cm. Kształtem przypominają miniaturki ślimaków, ale tych bez skorupek. Podobnie się też poruszają, powoli pełzając przed siebie. Najczęściej przynosi się je do akwarium z nowymi roślinami. Ilość tych organizmów rośnie zwykle podczas dojrzewania zbiornika, jednak po jego biologicznym ustabilizowaniu powoli zanikają i ich obecność przestaje być zauważana.

Mimo, że wszystkie gatunki wypławków to drapieżniki, to przez ich niewielkie rozmiary nie zagrażają rybom. Jeśli natomiast ich liczba niekontrolowanie zaczyna rosnąć i przybierają rozmiary plagi (najczęściej ich prawdziwą ilość widać zaraz po zapaleniu światła) świadczy to o niezbyt zadbanym akwarium. Prawdopodobnie zbyt obficie karmimy i w podłożu zalega zbyt dużo nie zjedzonych resztek.

Jeśli chodzi o negatywne strony tych organizmów, to zostało zaznaczone, że są drapieżnikami, więc można się spodziewać, że będą się one starały zapolować na to, na co są w stanie – np. ikrę ryb. Nie jest to jednak regułą, gdyż raczej to one same stają się pokarmem ryb znajdujących się w zbiorniku, zanim zdążą wyrządzić jakieś szkody ikrze. Jeśli jednak staramy się rozmnożyć jakieś ryby i zależy nam na licznym potomstwie, to wypławki mogą okazać się problemem.

Nicienie

Nicienie są obecne prawdopodobnie we wszystkich słodkowodnych i morskich akwariach. Chociaż istnieje wiele form pasożytniczych, istnieją również tysiące gatunków, które nie są niebezpieczne. Te nieszkodliwe gatunki zwykle osiągają niewielkie rozmiary. Mają cylindryczny kształt, przeważnie grubości włosa czy nitki, są białe i nieprzezroczyste. Formy te dorastają do ok. 1 - 2 cm. Najczęściej jednak ok. 5 mm. Charakterystyczne dla nich jest wicie się w toni wodnej, czy osiadanie przy szybie w podłożu lub na linii tafli wody.

Jednym z typowych gatunków nicieni również jest to, czym wielu hodowców karmi swój narybek - węgorki "mikro".

Te wszystkie formy oczywiście nie są pasożytami – te nie przetrwałyby poza organizmem swojego żywiciela. Dla form pasożytniczych konieczny będzie osobny wpis – pewnie kiedyś skrobnę :)

Remedium

W celu ograniczenia ewentualnej plagi zarówno wypławków jak i nicieni podjąć można następujące kroki:

Nie przekarmiać ryb. Najlepiej na jakiś czas ograniczyć karmienie do minimum. W ostateczności nawet kilkudniowa głodówka dorosłym rybom w najmniejszym stopniu nie zaszkodzi, a ryby zajmą się wtedy wyjadaniem „robaczków”. Większość małych ryb pożywi się wypławkami i nicieniami. Dbać o czystość podłoża – aby nie zalegały na nim resztki jedzenia i nie zapominać o regularnej podmianie wody. I to co zawsze w akwarystyce najważniejsze – cierpliwość. Jeśli zastosujemy się do powyższych, akwarium samo z czasem wyreguluje liczebność tych organizmów.

Fora internetowe polecają do walki z wypławkami skonstruowanie pułapki. Jest to skuteczna metoda i warto jej spróbować, jeśli plaga wypławków nie odpuszcza, mimo dbania o akwarium. Opis jak skonstruować taką pułapkę można znaleźć np. tutaj.

Na rynku dostępne są również preparaty do zwalczania tych organizmów drogą chemiczną. Jednak ja nie polecam stosowania chemii, jeśli nie jest ona konieczna. W tym wypadku jak najbardziej nie jest. Słyszałem też o metodzie z użyciem wywaru z kasztanów, ale ostrzegam – taki wywar jest trujący również dla innych organizmów! Dlatego ja nie polecam takich zabaw :)

Adopcja sumów i konkurs - SUM

2010-04-01T23:45:00.000-07:00

Jak podaje PAP, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach (SUM) zaadoptowała dwa sumy czerwonoogonowe (Phractocephalus hemioliopterus),
które pływają w jednym z akwariów chorzowskiego zoo. Adopcja oznacza pokrywanie kosztów ich utrzymania. Czyn ten ma być symbolicznym nawiązaniem do skrótu uczelni - a także apelem do poprawnego używania go w mediach, gdyż często zostaje podawany z błędami.

SUM ma zamiar postawić również własne akwarium w budynku swojego rektoratu - mają je zamieszkać jacyś mniejsi przedstawiciele rodziny sumowatych (Siluridae).

Katowicki uniwersytet ogłasza również konkurs na imiona dla nowych pupili. Każdy może wysłać swoje propozycje na adres imiesuma@sum.edu.pl. Najciekawsze propozycje zostaną nagrodzone przewodnikami po Śląskim Ogrodzie Zoologicznym w Chorzowie oraz materiałami promocyjnymi Śląskiego Uniwersytetu Medycznego.

Wystawa fotograficzna "W domu - naturalnie"

2010-03-30T23:07:00.000-07:00

Już niedługo, bo 9 kwietnia 2010r o godzinie 19.00 w Akademickim Centrum Kultury UMCS "Chatka Żaka" w Lublinie odbędzie się wernisaż akwarystyczno - terrarystycznej wystawy fotograficznej "W domu - naturalnie". Lubelski Serwis Akwarystyczny serdecznie zaprasza na zarówno na wernisaż, jak i na odwiedzanie wystawy w terminie późniejszym. Wystawa będzie czynna do 18 kwietnia.

Plastiki rozpuszczają się w morskiej wodzie?

2010-03-29T00:52:00.000-07:00

Jak podają Japońscy naukowcy, najnowsze badania wykazały zaskakująco wysokie stężenia BPA (bisfenolu A) w oceanach. Bisfenol A jest substancją znajdującą się w niektórych plastikach - głównie poliwęglanach, a także w żywicach epoksydowych. Substancja ta od dawna budzi kontrowersje i w sieci łatwo znaleźć spekulacje na temat negatywnego jej wpływu na zdrowie człowieka (głównie niemowląt). Do tej pory jednak tworzywa te były uważane za bardzo wysoce odporne na biodegradację.

Okazuje się jednak, że nie do końca, jeśli chodzi o słoną wodę. Zbadano piasek i wodę z 200 plaż w 20 krajach - głównie Południowej Azji i Północnej Ameryki. Wszędzie stwierdzono obecność tego związku- w różnych stężeniach, ale zawsze znaczących. Japońscy naukowcy udowodnili równocześnie, że nawet najtrwalsze plastiki ulegają stopniowemu rozkładowi w wodzie morskiej.

Plastikowe odpady dostają się do wody w olbrzymich ilościach, tworząc wręcz pływające wyspy śmieci. Jednak z nich, znajdująca się między Kalifornią i Hawajami, rozmiarami przekracza powierzchnię Teksasu po dwakroć. Nazywana jest Wielką Pacyficzną Plamą Śmieci. Drugim źródłem skażenia BPA są żywice epoksydowe, którymi zabezpiecza się burty statków przed korozją i osadzaniem się morskich skorupiaków. Odkryta niestabilność tych tworzyw powodująca przedostawanie się BPA do oceanów może mieć wpływ na morskie stworzenia. Badania wykazały, że nawet niewielka obecność tej substancji wpływa negatywnie na mięczaki, skorupiaki i płazy.

Konfrontując te wieści ze światem akwarystycznym, nasuwają mi się pytania - czy jest to realny problem dla akwarystyki morskiej? W jakim stopniu plastiki używane do produkcji sprzętu akwarystycznego są odporne na działanie morskiej wody? Jeśli przedostawanie się szkodliwych substancji z plastików do wody to prawda, po jakim czasie ich stężenie osiągnie w akwarium poziom szkodliwy dla znajdujących się w nim jakże wrażliwych stworzeń? Czy też może zakres czasu jaki byłby na to potrzebny wykracza zupełnie poza okres istnienia przeciętnego akwarium i problem nas nie dotyczy?

Wydarzenia akwarystyczne 2010

2010-03-26T04:01:00.000-07:00

27-28.03.2010 "Warsztaty Akwarystyczne" w Akwarium Gdyńskim

9-11.04.2010 Forum Akwarystyki i Terrarystyki Polskiej - Toruń

17.04.2010 Spotkanie Tanganickie 2010 - Kraków

29.04.-01.05.2010 XIII Podbeskidzki Konkurs Betta Splendens - Bielsko Biała

29.04.-01.05.2010 XXVIII Międzynarodowy Konkurs Hodowców Gupika - Bielsko Biała

27-30.05.2010 Mistrzostwa Europy Gupika - Szczecin

5.06.2010 IV Ogólnopolski Zlot Hodowców Krewetek - Warszawa

10-12.09.2010 Zoo-botanica 2010 - Wrocław

11-12.09.2010 IX Międzynarodowe Targi Zoologiczne - Warszawa

16-19.09.2010 Mistrzostwa Europy Gupika - Kraków

10-11.10.2010 Dni Akwarystyki w Muzeum Przyrody w Drozdowie

06-07.11.2010 Ogólnopolski Zlot Akwarystów w Krakowie

4.12.2010 Wielki Finał II Edycji Konkursu Wiedzy Akwarystycznej "PRIMUS INTER PARES" - Warszawa

Indonezyjskie namorzyny nikną w oczach

2010-03-25T05:18:00.000-07:00

Jak podaje The Jakarta Post, w ciągu niespełna trzydziestu lat lasy namorzynowe w Indonezji zmalały o połowę swojej objętości - z 4 do 2 milionów hektarów.

Za główne przyczyny tej ekologicznej dewastacji lasów mangrowych uważa się powstające w ich miejscu plantacje oleju palmowego, jak również farmy rybne. Absurdalnym może się wydawać fakt, iż jednym z głównych negatywnych skutków tego procesu jest spadek ilości ryb w tych rejonach. Chodzi tu o to, że namorzyny to idealne miejsce do rozrodu dla większości tamtejszych gatunków ryb. W ich miejscu powstają jednak olbrzymie stawy rybne, gdzie hoduje się ryby wartościowe komercyjnie.

Nie tylko ryby tracą miejsce do życia. Lasy te są domem dla wielu gatunków zwierząt - np. niektóre gatunki małp żyją tylko wśród mangrowców.

Kolejną konsekwencją jest przyspieszona erozja wybrzeży, gdyż lasy namorzynowe pełniły swoistą ochronę przed wymywaniem brzegów poprzez silne falowania.

Niestety indonezyjski rząd nie wydaje się jednak przejmować losem tego unikalnego ekosystemu, mimo że wg badań przeprowadzonych przez brytyjskich naukowców wynika iż koszty związane z dewastacją środowiska naturalnego przerastają kilkakrotnie przychody tych, którzy inwestują w zagospodarowywanie obszarów zajętych uprzednio przez namorzyny.

Co oznacza to dla nas - akwarystów? Otóż kolejne z naturalnych siedlisk naszych ulubieńców zanika w przerażającym tempie. Osobiście ciekawi mnie czy wymienione w indonezyjskich mediach hodowle rybne, odpowiedzialne w głównej mierze za ten stan rzeczy, to farmy ryb konsumpcyjnych, czy też są wpisują się w to hodowle ryb akwariowych.

Rodzaje biotopów - seria tekstów "Skąd pochodzą nasze ryby"

2010-03-24T02:28:00.000-07:00

Poniżej przedstawiam alfabetyczną listę biotopów, które chciałbym w przyszłości opisać. Będzie to seria oddzielnych artykułów, którą zatytułowałem "Skąd pochodzą nasze ryby". Na bieżąco będę wstawiał tu odnośniki do tekstów, które będę stopniowo zamieszczał. Na razie podzieliłem tylko Afrykę na kilka podkategorii, gdyż będzie to zbyt duża ilość materiału, by opisać wszystko w jednym artykule. Bardzo możliwe jednak, że i inne miejsca okażą się na tyle złożone, że będę musiał je podzielić. Ale to wyjdzie już w praniu, tzn. pisaniu :)

Afryka:
- Jezioro Malawi
- Jezioro Tanganika
- Jezioro Wiktorii
- Madagaskar
- Inne regiony Afryki

Ameryka Centralna.

Ameryka Południowa.

Ameryka Północna.

Australia.

Azja.

Europa.

Nowa Zelandia.

Lista jest cały czas otwarta, więc jeśli o czymś zapomniałem, to dajcie znać! A może macie jakieś specjalne życzenia co do jakiegoś wyszukanego biotopu, również piszcie - postaram się coś opracować!